Ślady słońca na kamieniach

[tetu]

spowiadam się z milczenia
urosło do rangi wyroku
i jest jak powolna śmierć

nie szukaj więc żadnych słów
wystarczy jeden jaskrawy punkt
wyrwany szarości dnia
by cień stał się krótszy od wątpliwości

spowiadam się z buntu —
nie jest krzykiem
jest spokojnym prostowaniem pleców
kiedy patrzę jak kamień wraca do korzeni

pomiędzy murem a milczeniem
ciepły ślad —

dowód że kiedyś byliśmy

 

 

[Charismafilos]

@tetu rozgrzany kamień może się stać.. duszą... nie tylko żelazka ;)

Śliczny :)

[andrew]

@tetu

Pięknie,

chociaż smutek ...

...

kolejna 

kropla rosy 

toczy się po kamieniu 

gdyby ją ...

 

może kamień 

upomniałby się  

o nią 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Jacek_Suchowicz]

Twoje milczenie jak obojętność

z której winniśmy się spowiadać

a więc działajmy głośmy piękno

z sercem gdy przyjdzie nam pomagać

 

buntować się jest rzeczą ludzką

wciąż nowych sensów prawdy szukać

kamień powraca do korzeni

gdy się upewnisz - spokój ducha

:))

[Berenika97]

@tetu

 

"Ciepły ślad - dowód że kiedyś byliśmy" - to zdanie można nosić w sobie tygodniami. Wiersz zbudowany z paradoksów- bunt jako spokój, milczenie jako wyrok, cień krótszy od wątpliwości.  Pięknie! 

[Nata_Kruk]

@tetu.. świetny tytuł dałaś i świetny początek wiersza. Całość.. to cisza... pozorna, ale cisza dużo może...

bowiem bunt zdoła zamienić, w spokojne prostowanie pleców.!!! i ten .. ciepły ślad.. że kiedyś byli...

Bardzo dojrzały, życiowy wiersz.

Ślę.. :) na wiosnę.

[viola arvensis]

@tetu świetny, gęsty od treści wiersz.

Poważny i mocny w pewności, że byli i byc juz nie muszą.

Klasa.