Dwór IV

[Robert Witold Gorzkowski]

 

Dworek drewniany pod winoroślą
opromieniony czułą jasnością
w park jest wtulony naszej przeszłości
odwiecznej formy ziemskiej próżności

A w głębi dworu panoplium wisi
kobierzec perski w Nieświeżu tkany
z herbem scalony szyszak skrzydlaty
pancerz kolczuga szkaplerz przywdziany

Na nim malunek pięknie się mieni
Łąkowej Pani całej w zieleni
poniżej szable wiszą husarskie
buzdygan mieczyk pałasz paradny

Na belce środkiem poły biegnącej

napis wyryty i przejmujący
Boże ci ludzie co przybywają

czego nam życzą niech sami mają

 

W parku wiekowa stoi kaplica

w niej sprawowano dawny obyczaj

w podziemiu groby przodków rycerzy

i dumnych matron kości tu leżą

 

Okno zamykam zwidy ustają

za rękę chwytam i przez dźwigary

śmiało przez krokwie się przeciskamy

zbliża się koniec naszej wyprawy

[Lenore Grey]

@Robert Witold Gorzkowski klimatyczny:⁠^⁠)

Masz warsztat

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Ten wiersz ma w sobie coś z sarmackiej gawędy - materię, ciężar, konkret historii, którą można dotknąć. Nie opowiada o przeszłości, ona tu po prostu jest- w panoplium, w perskim kobiercu, w grobach pod kaplicą.  A napis na belce to osobny wiersz w wierszu.  Finał z zamkniętym oknem i zwidami, które ustają, zamyka to wszystko z prawdziwą klasą.

 

Piękna opowieść!