Dwór Gładczyn Szlachecki cz. I

[Robert Witold Gorzkowski]

 

Droga przez knieje koła buksują
szlacheckie myśli się w głowie snują
auto krę miażdży i rozchlapuje
brunatną wodę co opryskuje

Leśną polanę paśnik dla saren
wnet przybiegają łanie zdyszane
ciesząc mą duszę swoim widokiem
leśnej zwierzyny bezkresny spokój

Z drogi spoglądam mostek przecina
dwa stawy mętne co się spowiły
w zimowej szacie żabieńców ostów
przegniłych rzęśli i wodorostów

Za nimi droga a w prawo drzewa
niegdyś tu mocne las dęby miewał
i prześwituje rząd kolumn niskich
portyk z balkonem wśród plantów wykwitł

Stoi Dwór
wśród suchych wspomnień złego poranka
nie ma drzwi

W oknach zawisła leśna firanka

Wokół pulsuje życie już nowe
a on umiera w szacie lutowej
pies nie zaszczeka kot się nie przemknie
stara narzuta mu w sercu tęchnie

[Poet Ka]

@Robert Witold Gorzkowski wspaniale, że będą kolejne części

[Marek.zak1]

Bardzo lubię Twoje poetyckie podróże do tamtego świata, który tam pozostał we wspomnieniach. Pozdrawiam. 

[Robert Witold Gorzkowski]

@Poet Ka dziękuję 

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Robercie - czytam i wyobrażam sobie tę drogę przez knieje, słyszę buksujące koła, widzę łanie wybiegające na polanę. A potem ten mostek, stawy spowite zimą, i nagle - kolumny, portyk, dwór.

Wiersz nie płacze nad ruiną, nie krzyczy o stracie. Najbardziej boli obojętność świata na czyjąś historię.

"Pies nie zaszczeka, kot się nie przemknie" - te dwa zdania mówią wszystko.

A "stara narzuta mu w sercu tęchnie" to niesamowity obraz.

 

Gładczyn Szlachecki - miejsce, o którym napisałeś  piękny wiersz!  Może to początek ocalenia.  Pozdrawiam.