róża i ażur

[Poet Ka]

@Wiechu J. K. dziękuję:)

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Dziękuję za to gęste od znaczeń dopowiedzenie.

Teraz te „pałace lata” nabrały niemal architektonicznego wymiaru - cała struktura wspomnień.

Świetna jest ta anagramiczna gra (Anatol , lotana , altana). Zrozumienie, że antracyt to nie tylko kolor, ale i ciężar transcendencji, nadaje witrażom w wierszu głębokiego, duchowego blasku.

Proustowski ślad w „laitue au citron” i ta powidokowa obecność Tolka (Józia) z „bezczasu” sprawiają, że cały ten literacki świat domyka się w spójną, choć niedopowiedzianą całość. To jak oglądanie starych fotografii z lat 50. pod światło - niby wszystko jasne, a jednak jest w tym jakaś tajemnica.

Zostawiam te „aklamacje woalek” tam, gdzie ich miejsce - w sferze niedopowiedzeń, które smakują najlepiej.

Jesteś niesamowita!

[Poet Ka]

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.