Papierowi ludzie

[wiedźma]

 

Mężczyźni w garniturach,

Kobiety w kostiumach,

Szare cienie w ciężkich,

starych murach.

Stukają, dzwonią, piszą, liczą.

To papierowi ludzie,

Bez twarzy, są numerami.

Ich twarze bez wyrazu,

kamienne, bez skazy.

Prawdziwy jest zapach parzonej kawy, budzi w nich życie.

 

Będą obrady!

Przy kwadratowych stołach zasiądą,

by zebrać i zapisać myśli.

Życie na smyczy!

 

Zegar leniwie wybija godziny.

Papierowi ludzie wychodzą,

Mieszają się w tłumie.

Iluzja pryska.

Budzi się w ich sercach nadzieja.

Nie stukają, nie dzwonią,

nie piszą, nie liczą...

To tylko iluzja bytu w nawiasie.

Edytowane 4 godziny temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[wiedźma]

@Adam Zębala, @Mitylene, @Poet Ka, @Lidia Maria Concertina dziękuję serdecznie i ciepło pozdrawiam. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - Prawdziwy jest zapach parzonej kawy, budzi w nich życie. - faktycznie

            zapach kawy pobudza - podoba mi się ten wiersz - 

                                                                                                    Pzdr.

[wiedźma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję bardzo ,  bardzo mi miło.

[Berenika97]

@wiedźma

 

Czuć tu zmęczenie i tęsknotę za autentycznością. Ten końcowy wers - "iluzja bytu w nawiasie" - pozostawia otwarte pytanie - gdzie jest prawdziwe życie?