Podbiały przy siklawie,
przy nurcie rwącym dalej
w rozlaną i zmąconą
zieleń, ostoję klenia.
Nim liść w koronę drzewa
rozwarstwi wierzchni stelaż,
przenicuje plon światła,
chwast dzióbek w rurkę składa.
Jak Piątkową kołatką,
chrobocze w żółtą barwę.
Gdy kamień się odsuwa,
w kłącza podbiału — góra.
„Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział.” Mt 28, 6
Podbiały przy siklawie,
przy nurcie rwącym dalej
w rozlaną i zmąconą
zieleń, ostoję kleni.
Nim liść w koronę drzewa
rozwarstwi wierzchni stelaż,
przenicuje plon światła,
chwast dzióbek w rurkę składa.
Jak Piątkową kołatką,
chrobocze w żółtą barwę.
Gdy kamień się odsuwa,
w kłącza podbiału — góra.
Kamień pod kamieniem pną się do góry
Bez końca wypiętrzając się w Niedostatku Mury
Po lewej cień Drzewa Straty
Owoce Żałoby uginają gałęzie
Gałęzie co bolesne są niczym baty
Ich zawiści woń znajdzie Cię wszędzie
Nagle zza ramienia niczym ludzi duchy
Wychodzą kochankowie bez cienia skruchy
Płaczem tam jest ptaków śpiew
Szept wiatru zmienił się w ognisty gniew
Już nie mogę...nie mogę dalej
Już spoczywam pod ziemią
Już..już... nie mogę śmialej
Już w oczach korale śmierci się mienią
Już .. już nogi przyciąga ziemia
Oddech... on w krew się już przyodziewa
Tam,tam wysoko! Widzę zbawienia chmurę
W mojej tułaczce na Rozpaczy Górę
Przez Waldemar_Talar_Talar, w Warsztat - gdy utwór nie całkiem gotowy
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez hollow man · Opublikowano
Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano
Przez Corleone 11 · Opublikowano
Przez Corleone 11 · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Leszczym, dzięki za emotkę. Kwiatuszku: znakomicie, że lubisz tę tematykę. Oznaczeniami godzin anielskich istoty te podtrzymują Cię w dbaniu o sferę ducha. Pozdrawiam Cię także.
