Isola. Opowiadanie

[Lenore Grey]

Panienka sama wybrała mnie na swą towarzyszkę.

   – Będziesz mi przynosić świeże owoce i się ze mną bawić – powiedziała. – A teraz szukaj mnie, szukaj! – I trzasnąwszy dzwiami, wybiegła z biblioteki.

   Nie sposób było ją odnaleźć; raz, na wpół zamroczona snem, zdradziła, iż ilekroć zbliżam się do jej kryjówki, czmycha w zgoła inne miejsce.

   Odtąd nie próbowałam jej szukać. Gdy spowita ciemnością czekała, aż usłyszy moje kroki, ja zajmowałam się porządkowaniem jej pokoju: królewstwa pantofelków, koników na biegunach i tapet z tłoczonym kwieciem.

   Codziennie wynosiłam stamtąd naręcza spleśniałych owoców.

   Pewnej nocy, ucałowawszy panienkę do snu, usiadłam przy stoliku, gdzie na srebrnej paterze ułożyłam świeże owoce. Doczekałam świtu; wówczas — z ręką pod głową — zasnęłam.

   Obudziło mnie brzęczenie muchy.

   Na wiosnę panienka przestała się przede mną chować. Teraz całe dnie spędzała leżąc na podłodze w którymś z pustych pokoi na drugim piętrze. Gdy okna zachodziły ciemnością, zrywała się i – po drodze pukając do każdych drzwi – biegła przez korytarze, ażeby dopaść do mnie. Wyjmowała mi z rąk, cokolwiek w nich trzymałam i prowadziła drogami, których nigdy nie udało mi się spamiętać.

   Docieraliśmy do podziemnej przestrzeni bez drzwi i okien, dość jednak widnej. Nabawiałam się mdłości, próbując dojrzeć sklepienie.

   Panienka zostawiała mnie na dole; sama stawała na uczepionym skały krugżanku.

   Wchodzenie po schodach nie było z początku niczym szczególnym; ot, porządne, kręte schody. Czasem dostrzegałam w tej komnacie ludzi takich jak ja. Machałam im z uśmiechem. Jeśli nasze spojrzenia się spotkały, z twarzy odpływała mi krew, a twarz tego człowieka tak potwornie się wykrzywiała…

   Po przekroczeniu drugiego półpiętra, język zaczynał puchnąć.

   Panienka wychylała się z krugżanka.

   – Isola! – wołała, chwytając jakiś ster powietrzny. – I-so-la!… – odpowiadało echo.

   

   

 

 

 

 

 

   

Edytowane 5 Kwietnia przez Lenore Grey (wyświetl historię edycji)

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Nie wiem skąd czerpiesz natchnienie ale jesteś najlepszą przedstawicielką surrealizmu i oniryzmu. Ja przez tyle lat udzielania się poetycko, nigdy nie widziałem niczego podobnego.

Twoje teksty są niezwykłe.

[Lenore Grey]

@Simon Tracy To zaszczyt móc słyszeć takie słowa

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

Natchnienie czerpię ze snów — można powiedzieć, że zostawiam ich esencję. 

 

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Już Ci kiedyś pisałem, że jesteś żeńskim wcieleniem Schulza.

Czerpiąc natchnienie ze snów sprawiasz, że jest to niewyczerpalne źrodło natchnienia

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Czuję tu motywy z gotyckiej literatury - tajemnicza posiadłość, dziwne dziecko, granica między życiem a śmiercią zatarta. Te spleśniałe owoce i niemożliwa architektura budują wrażenie, że narratorka jest uwięziona w jakiejś przestrzeni poza czasem.  Super! 

[Lenore Grey]

@Berenika97 Dziękuje bardzo!