Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kulane

Natuskaa
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Natuskaa

Natuskaa

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

można być takim jajkiem

które się nie porozbija

transportem przez życie

ale wykluje odpowiednio

ptakiem zdrowym i silnym

by pofrunąć w inne rejony

zupełnie dziś nie śnione

nie szkicowane umysłem

nie smakowane wcale

 

być jajkiem chronionym

zaklęciem by nie upaść

w rzeczywistości regułach

twardym jak jego skorupa

i zbierać życiorysy nowe

nic ponad siły ponad normę

bez pęknięć bez zadrapań

swoim cichym szczęściem 

kulać się tak wymownie

 

w stronę poranka

9
Natuskaa

Natuskaa

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Można, a może trzeba, a może jeszcze inaczej? Wszystkim się nie dogodzi... a znaki zapytania są częściej używane, niż widoczne.

Tak, zgadza się. W tę właśnie jasną stronę :)

 

Pozdrawiam. 

 

Taka rola tytułu, który jakimś dziwnym trafem jest na początku, a zwykle czyta się go na końcu.

"Z języka obcego" piszesz... hmm... to jest niezwykłe, nie wychodziłam z takim zamiarem.

 

Pozdrawiam :)

 

 

 

kula się i jajo kiedy trzeba

od jednej ściany do drugiej ściany

z jednego blatu na inne blaty

czasem się zdarzy mieć krótszą nogę

albo rowerem przemierzać drogę

 

wedle pomysłu roli i środków

wszystko co człowiek zmierzy i zważy

rozpozna lub sobie wyobrazi

w tutaj zawartej treści wierszyka

jest pewnie dobre nie ma co wnikać

 

:))

 

Pozdrawiam

 

 

 

 

3
Natuskaa

Natuskaa

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nawet jeśli wiemy już super dużo o życiu, znamy zasadę działania tego i tamtego, skład chemiczny, psychologiczne uwarunkowania i inne cuda, to i tak nie mamy pełnego wglądu, jedynie jakbyśmy przez skorupkę oglądali przebłyski z trasy... optymizm jest więc jak najbardziej wskazany.

 

Pozdrawiam :)                                                                                       

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Charismafilos
      Odwiedziona

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Poet Ka dziękuję, że pochyliłaś się aż tak wnikliwie! Puzzle nadal leżą na stole... @Alicja_Wysocka dziękuję za zatrzymanie. Istotnie bywa i tak jak mówisz... choć cebulkę można obierać dalej... może łzy popłyną? :)
    • Wiechu J. K.
      reminiscencje wielkanocne

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      @MIROSŁAW C. Ciekawe, inne spojrzenie na Wielkanoc. Pozdrawiam!
    • wiedźma
      Pasztet

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Świetne,pozdrawiam serdecznie .
    • Proszalny
      Śmieciarz

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Lubię chłód godzin wczesno porannych i widok pustych ulic, po których zasuwam z kubełkiem i miotłą. Wraz z miastem budzi się szarość i już za chwilę zakończę nocną zmianę. Myślami przenoszę się do miejsca wymyślonego, by choć na chwilę wyrwać z wąwozów aglomeracji. Lata sprzątania ulic nie pozostały bez echa, sprzątania i życia w piekle rodzinnego miasta.   Widzę kota, który z zawiedzioną miną opuszcza pobliski śmietnik. Tak bardzo podobny jest do Miaukota, mojego wymyślonego przyjaciela. Szkoda, że on nie istnieje naprawdę, tak samo jak nie istnieję ja, wraz ze mną to miasto. Przenoszę się do domu na leśnej polanie.   Jest tylko dom w lesie. Tam nie mam złych snów mówiących o tym, że lecąc w stronę nieba za chwilę spadnę. Tam widzę, jak nocą ryby wynurzają z rzeki pyszczki - szczęśliwi ludzie łowią je sznurami splecionymi z ciszy. Właściwie ludzie wydają się niepotrzebni.   A jednak pojawią się wbrew mojej woli, ożywiając autobusowe przystanki. Tuż przed świtem pojawiają się pierwsze samochody. Wiozą ich do miejsc, o których woleliby zapomnieć. Wsiadam w swoją śmieciarkę i zjeżdżam do bazy. W małym mieszkanku na siódmym piętrze zaparzam herbatę i jeszcze nie włączam telewizora. Nad wieżowcami po wschodniej stronie pojawia się światło.   Patrzę na swoje odbicie. Mam sześćset sześćdziesiąt sześć lat. Jestem gruby i łysy, trzy razy żonaty, obecnie romans z karłem. Co jeszcze? Ach, tak - jestem złym człowiekiem. Tak mało o sobie wiem. Ale pewnie się dowiem. Ludzie mi to powiedzą.   Przez uchylone okno, wraz z chłodem świtu dobiega uspakajający szum. Zapalam fajkę. Pierwsza porcja dymu pokazuje czerwień żarzącego się cybucha, druga gości myślą o cieple letnich wieczorów, trzecia…   Honorata delikatnym ruchem wyjęła Narcyzowi fajkę z dłoni. Ostrożnie położyła ją tuż obok kryształowej cukiernicy i pogłaskała leżącego na stole kota. W uchylonym oknie jak cień mignęły wspomnienia, a miasto nadal śniło swój sen o bogactwie i sławie.  
    • Wiechu J. K.
      Niewarte

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      @Clavisa Zawodowiec versus profesjonalista, czyli to samo, a jednak trochę inne. ;-)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...