Widma

[Stukacz]

Piąty utwór z cyklu "Echo".

 

 

Znów upiorne mówią duchy

Wszędzie wojna, puste brzuchy

Puste brzuchy, głodne serca

Dookoła ból, cierpienie

Miecz i tarcza jak natchnienie

Lecz na miłość brak już miejsca

Tylko krew buch, buch

I rycerza duch

 

I przeklęta w zamku, w wieży

A na polach tłum rycerzy

W tarcze, mieczem, siekierami

W rycerza, brata swego

Z nakazami, rozkazami

Nie dość jest wszystkiego

Wszystko płonie, płynie krew

Wojny przeokrutnej zew

 

Krwawe rzeki, ogień bucha

Każdy w gniew za swego ducha

W ręku z mieczem, z tarczą

Jak w natchnieniu kuje, sieka

Nikt przed nikim nie ucieka

A na polu wyją, warczą

Sępy, wilki – wilk i sęp

Wojny przeokrutnej pęd

 

Dzieci giną, wioski palą

Płoną domy, mury walą

W wieży piękna, złota

Śni wesele, a tu wojna

Jak sumienie ludźmi miota

Armia w miecze zbrojna

Pod każdego dom

Wieść niesie złą

 

Złota płacze, upiór krzyczy

Upiór wyje, złota ryczy

Dwóch ich było, dwóch rycerzy

W oczach ognie i świetliki

Każdy wzrokiem wnet uniki

Oczu błysk i cień wieży

Wieża za mgłą

I mieczami tną

 

Spadają głowy jedna, druga

Żaden okiem nie zamruga

A gdzieś w dali wieża płonie

Gdzie księżniczka złota leży

Krew ogniem bucha w skronie

Nikt już w śmierć nie wierzy

A jednak mrok i grób

W mrok i grób – jego trup

[Poet Ka]

@Stukacz niezwykły dar...

[Stukacz]

@Poet Ka prawda?