Z RAJU DO CIEBIE PŁACZĘ

[LessLove]

 

Z raju do ciebie płaczę,

Czy cię jeszcze zobaczę

Czy mi powiesz: tak.

 

Nie z winy, z miłości

Dałem świat, żebyś miał

Ten twój własny raj,

O  którym marzyłeś.

 

Pozwalam ci błądzić,

Smucić się,  radować.

Daję czego pragniesz,

Byle byś mnie kochał.

Byś żył w nim i wiedział,

Więcej niż rozumiesz.

 

Ja cię podzieliłem,

Byś za mną nie tęsknił,

Żebyś w drugim szukał,

Byś się z nim połączył,

Żebyś życie rodził.

W bólu i radości.

 

[Ref. w piosence] 

                              Twój raj do błądzenia,  

                               Do rąk utrudzenia,

                               Do serca studzenia,

                               Do mnie zapomnienia,

 

Żebyś sam zbudował

Raj godny człowieka

W trudzie i sromocie,

W miłości, beztrosce,

W tęczy tego świata,

By był godny nas.

 

Swojego nie oddam,

W tobie się nie zmieści,

Niech wspomnieniem pieści.

W dni piękne i noce,

Niech ci będzie snem

Za tobą tęskniącym.

 

Ty mnie w księgach stawiasz

W srogą twarz wpotwarzasz

Uzbrajasz po zęby,

We władzy arkana,

A ja jestem twoja

Matka zapłakana.

 

Wierzę, wrócisz do mnie,

Jak mnie nie zapomnisz,

Nie powiesz mi: nie.

Ja ci zaufałem,

Serce w drogę dałem,

Żebyś nie pobłądził.

 

Kochana, kochany,

Tyś z miłości dany,

Miłości nie żałuj!

Starczy jej dla obu!

 

Jestem twoją matką,

Twoim ojcem jestem,

To jest takie proste:

Byłeś. Jesteś. Będziesz!

Po to śmierć ci dałem,

Żebyś do mnie wrócił.

 

Jak ja tęsknię

W tobie!

 

 

Edytowane 13 Maja przez LessLove (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@LessLove w wierszu można się zagubić:)

[LessLove]

@violetta Czyli pogubiłem się? :-(   Zawsze z przyjemnością się odnajduję :-)) 

[violetta]

@LessLove masz dobry wizerunek:)

[LessLove]

Dobry, bo Boży, nie moja wina i zasługa - odpowiadam tylko za własny PR. Ale mam cierpliwość do ludzi i oczekuję tego samego, z życzliwością.

Moim stylem codziennym jest dbałość o własną niedojrzałość/ otwartość, łatwo się dogaduję z "dziećmi od 1 do 40", później/powyżej często okazuję się dla niektórych "niepoważny". Nie poradzę, nie zmienię się. Za to jestem chole*nie... skuteczny w sprawach codziennych i niecodziennych i tu "niepowazność" nikomu nie przeszkadza.

Edytowane 2 Kwietnia przez LessLove (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@LessLove ja jestem 50+, ale łatwo się dogaduję:)

[Proszalny]

Bóg mający twarz zapłakanej matki to przejmujący obraz. Sprowadzasz sacrum na ziemię i odczarowujesz mit o srogim Jahwe. Wygnał nas przecież z miłości. Chyba nie potrafiłbym tak kochać jak On ;). Z tą śmiercią też pojechałeś. Sama radość i już się śmierci nie boję. Wiersz jest strumieniem świadomości, a Bóg jakby mniej tajemniczy i groźny.

 

Pozdrawiam serdecznie :)

[LessLove]

@violetta Jesteśmy w podobnej grupie wiekowej. Faktycznie reprezentujesz podobne podejście do ludzi i świata. Ja bardziej eksploruję metafizykę, ale nadążam tez za fizyką kwantową, a ostatnio biorę się za wykorzystanie AI dla tworzenia piosenek. Za kilka tygodni to wykorzystam i coś wrzucę :-)

[violetta]

@LessLove jak stworzysz przebój, to sukces gwarantowany:)

[LessLove]

@Proszalny Tam Go odczuwam, tak Go znam. Miałem fizyczne i mistyczne doświadczenie bliskości śmierci. Piszę szczerze: śmierci nie ma. Nie dlatego, że jej nie chcę i chcę pocieszać. Dotknąłem i uwierzyłem, a to był dialog bez słów. Powiedziałem, że chcę wrócić, wróciłem. Ale mam bardzo swobodny/przyjazny  stosunek do śmierci. Asystowałem kilku umierającym osobom, zapewniając - mam nadzieję że przekonująco - że śmierci nie ma i nie powinni się bać, bo przejdą w piękną rzeczywistość, może z niej wrócą (inkarnacja) ale na pewno nie przestaną istnieć i na pewno będą odczuwali wszechogarniające bezrozumne szczęście, kiedy zbliżą się do " światła", bo to było światło, do którego, aż po horyzont zmierzały małe obłoczki światła, jak ja - nic tylko radość, poczucie bezpieczeństwa i coś w rodzaju muzyki/wibracji bez melodii, ale piękne i przyjazne...

@violetta Wyłącznie przeboje :-) Gram na gitarze, śpiewam od zawsze, śpiewałem w nieprofesjonalnej grupie...

Edytowane 2 Kwietnia przez LessLove (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@LessLove to pięknie:)

[Proszalny]

@LessLove

 

Mam bardziej materialistyczne podejście do tematu. Mózg w chwili śmierci przypomina wybuch supernowej. Ten moment wydaje się człowiekowi trwać bez końca. Dostajemy to, na co zasłużyliśmy - Ty jesteś dobrym człowiekiem. Są także złe emocje i taki człowiek trafia w momencie śmierci do piekła, w którym tkwił za życia. To jest kara i nagroda.

 

wiosenny wieczór

oddala mnie od śmierci

śpiewają kosy

[LessLove]

@KOBIETA Urok Kleopatry jest legendarny. Łamała serca wodzów. Urodziła Cezarowi Cezariona, pojawiła się w Rzymie obok niego, ale Rzym jej nie chciał, pogardzał nią, odrzucił. 

Dwie rzeczy łączą Kobietę z Kraju z Kleopatrą, Kobieta z Kusz była branką z Dolnego Egiptu, ukochaną wodza, nie faraona. Obie skończyły podobnie - obie się zabiły, nie mówiłem Ci o tym. 

 

Koncepcja wiersza, to oczywiście odwrócenie "Raju utraconego" Miltona, zgodna z moimi przekonaniami: skoro wszystko jest JEDEN, a nauka mówi "nic z niczego", to Stwórca tęskni za Stworzeniem, zrodzonym z Niego. Z tej perspektywy jest logiczne, że uważam Boga za "kobietę"

(i mężczyznę jednocześnie). Dlatego człowiek szuka drugiego człowieka, a nie zdaje sobie sprawy, że to tęsknota za Tym Który Jest. Bóg jest tym "kochankiem", za którym wszyscy tęsknimy.

Edytowane 15 Maja przez LessLove (wyświetl historię edycji)

[LessLove]

@KOBIETA Here i am :-) Jej szukam.

@KOBIETA Nie mówiłem, bo to będzie w jej historii (Kobieto z Kraju Kusz) i jest smutne.

[LessLove]

@KOBIETA Świetnie, jedna zapłakana mniej :-)

 

[LessLove]

@KOBIETA Taka słabość, do kobiet i dzieci... do urody świata. Ale to wciąż ta sama uroda.