Historia edycji

coraz mniej wiem,

czy to jeszcze ja mówię,
czy tylko echo cudzych głosów
przenika przeze mnie.

Jestem dialogiem
i monologiem,
zmieniam się jak radio,
które nie może złapać częstotliwości.

Chcę być rozmową,
nie ucieczką w niedopowiedzenia,
nie szumem bez znaczenia,
tylko obecnością w słowach,
które naprawdę coś znaczą.

Szum.
Radio.
Dźwięk, który można zrozumieć.

Nieregularne fale
rozbijają się o zwykły dzień.

Nie chcę znikać w języku.
Chcę w nim być.

Zaglądam w słowa,
widzę w nich siebie.. 

Echem odbijam się.

Retoryczny, introspektywny mur,

I nagła cisza

Jestem.

coraz mniej wiem,

czy to jeszcze ja mówię,
czy tylko echo cudzych głosów
przenika przeze mnie.

Jestem dialogiem
i monologiem,
zmieniam się jak radio,
które nie może złapać częstotliwości.

Chcę być rozmową,
nie ucieczką w niedopowiedzenia,
nie szumem bez znaczenia,
tylko obecnością w słowach,
które naprawdę coś znaczą.

Szum.
Radio.
Dźwięk, który można zrozumieć.

Nieregularne fale
rozbijają się o zwykły dzień.

Nie chcę znikać w języku.
Chcę w nim być.

Zaglądam w słowa,
widzę w nich siebie.. 

Echem odbijam się.

Wracam

I jestem

coraz mniej wiem,

czy to jeszcze ja mówię,
czy tylko echo cudzych głosów
przechodzi przeze mnie.

Jestem dialogiem
i monologiem,
zmieniam się jak radio,
które nie może złapać czystej częstotliwości.

Chcę być rozmową,
nie ucieczką w niedopowiedzenia,
nie szumem bez znaczenia,
tylko obecnością w słowach,
które naprawdę coś znaczą.

Szum.
Radio.
Dźwięk, który można zrozumieć.

Nieregularne fale
rozbijają się o zwykły dzień.

Nie chcę znikać w języku.
Chcę w nim być.

Zaglądam w słowa,
widzę w nich siebie.. 

Echem odbijam się 

I wracam

I jestem

coraz mniej wiem,

czy to jeszcze ja mówię,
czy tylko echo cudzych głosów
przechodzi przeze mnie.

Jestem dialogiem
i monologiem,
zmieniam się jak radio,
które nie może złapać czystej częstotliwości.

Chcę być rozmową,
nie ucieczką w niedopowiedzenia,
nie szumem bez znaczenia,
tylko obecnością w słowach,
które naprawdę coś znaczą.

Szum.
Radio.
Dźwięk, który można zrozumieć.

Nieregularne fale
rozbijają się o zwykły dzień.

Nie chcę znikać w języku.
Chcę w nim być.

Zaglądam w słowa,
widzę w nich siebie.. 

I.....siebie