Przyszłość

[ghostgirlpoem]

Przyszłość 

 

Tamtej nocy gwiazdy nie spały,

bo o nas rozmyślały,

pewnie będą razem tak myślały,

ale rankiem otrzeźwiały,

i same już nie wiedziały,

czy tylko złudzenia nie ujrzały.

 

 

Tamtej nocy miasto otulała cisza,

bo wszyscy byli ciekawi,

co tak naprawdę jest między nami,

i żyli snami,

że to początek miłości, a nie końca.

 

 

Tamtej nocy lampy świeciły mocniej,

bo były pewne, 

że w oczach widzą coś więcej,

i chciały sprawić że będzie goręcej.

 

 

Tamtej nocy zapachy intensywniały,

bo chciały żebyśmy je na dłużej pamiętali,

i z nadzieją pachniały,

że przypomniawszy je poczujemy się czulej,

a nie jak na codzień bezdusznie i nieczule.

 

 

Tamtej nocy księżyc nie chciał patrzeć,

bo bał się że będę potem do niego skamleć,

i moja dobroć znowu się zatrze,

a ja zostanę bez dobrych wrażeń.

 

 

Tamtej nocy wszystko wydawało się piękniejsze,

bo każda z tych rzeczy miała nadzieję,

że będzie lepiej,

ale żadne z tych starań nie zmieniło,

że to nie we mnie widział przyszłość.