A co gdyby?

[aurora1]

Jedni chcą latać wyżej niż chmury,

inni mieć siłę ponad ludzką miarę,

lecz oczywistym jest fakt, że to niemożliwe.

„Wszystko się da, tylko trzeba chcieć” — tak mawiają,

nie wiadomo, czy sobie, czy komu to wmawiają.

Móc zrobić coś, co ma miano niemożliwego,

to jakby ujrzeć jednorożca.

Ale gdyby choćby na jeden dzień słowa „nie mogę” zniknęły,

coś ponad wyobrażeniom stałoby się możliwe.

Co wtedy?

Co gdyby pieniądze rosłyby na drzewach?

Co gdyby można byłoby podróżować w czasie?

Pff, to wszystko to bzdura.

Może wtedy,

w rzeczywistości,

nie byłoby rzeczy unikalnych, a księga Guinnessa cały czas zapisywałaby inne osoby.

Co gdyby właśnie ta trudność życia sprawiała je wyjątkowym?

Góry, po których się wspinamy, i każde potknięcie w drodze na szczyt

dają nam siłę dokonywania rzeczy trudniejszych od niemożliwego.

Czasami też trzeba nauczyć się chodzić po ziemi, by później móc dolecieć do gwiazd.

Nie można czekać na „ten jeden dzień”.

Można robić plan i powoli dążyć do celu.

Trzeba sprawić, by „niemożliwe” było tylko słowem.