Wieczornie

[Amelia Kroitor]

Olegowi M.

I.
Wpatrywałam się wczoraj szeleszczącej zasłony,
kogo pokocham — wezmę e owinę w słowa:
na lato, w deszcz, na jesień owinę w
opadają e liście,
i potem na zimę.
Następnie na wiosnę osunę mi się
jak brzoza, zacznę melodyjną śpiewać:
kropli pieśń.
Ja śpiewałabym, dopóki nie
stopię się ze śniegiem;
dopóki że nie znalazłabym jej, tak wiele harmonii,
gdyby nie przyniosłyby mi jej rymy.

II.
Ja nauczyłam się twojego wzroku na zawsze.
Rozumiesz? Zapamiętam go:
Tylko nie będziemy uczyć się twierdzenia,
ale położymy się na skalę,
jakby pielgrzymy, który są zmęczono od Bogiem.
Mój wiersz do Ciebie nie wytrzyma ani rytmu,
ani metryki, posłańca popędu,
ani rymów, czyli twórczyni pryzmatu,
która wpada w Ciebie, jak nocą
wpadają ludzie w zapomnienie.

październik 2024