Całą duszą po papierze

[Manek]

Całą duszą po papierze

 

W mroźny seans na kanapie,

Gdy kolka zwoje synaps złapie,

Lubię spokój, lubię ciszę.

To wtedy moje wiersze piszę.

 

Bez rozbłysków na ekranie,

Okrzyków – cóż się jutro stanie,

Ja wtedy serca czucie piszę,

Które w tętniącej krwi usłyszę.

 

Płynę nad przeszłych dróg rozstaje

A sam je kiedyś tam widziałem –

Trzeszczące wiercą w głębi duszy

Nadmiernym hukiem śmiesznych wzruszeń.

 

Szast! Jednym haustem dno kielicha

Wysuszę. Spojrzę, czy nie czyha

Na spodzie demon snów zajadłych,

Bo gdyby dopadł, rozum zjadłby.

 

Z inkaustu wydrę czerń litery –

Przemyśleń wyjątkowo szczerych.

Niech świat, jak mnie, tak samo gryzą

Lub farsą krotochwilną szydzą.

 

 

Marek Thomanek

17.02.2026

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez Manek (wyświetl historię edycji)

[wierszyki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- zjadłby ?

 

 

Przecinkowa szarada wysiłku nieco zjada ;-)

Fajny wiersz, pozdrawiam :-)

[Manek]

@wierszyki

No oczywiście, że zjadłby. Przecież nie zjadł by.

 

Dziękuję za komentarz i serducho. Pozdrawiam.

@wierszyki Co do interpunkcji, to masz rację. Zmieniłem nieco.

[Berenika97]

@Manek

 

Pięknie uchwycone to uczucie, gdy cisza staje się jedynym warunkiem, żeby w ogóle coś poczuć wystarczająco głęboko, żeby to zapisać. Ostatnia strofa szczególnie zostaje z człowiekiem. "Z inkaustu wydrę czerń litery" - świetne! :)