Historia edycji

Całą duszą po papierze

W mroźny seans na kanapie,

Gdy kolka zwoje synaps złapie,

Lubię spokój, lubię ciszę.

To wtedy moje wiersze piszę.

Bez rozbłysków na ekranie,

Okrzyków – cóż się jutro stanie,

Ja wtedy serca czucie piszę,

Które w tętniącej krwi usłyszę.

Płynę nad przeszłych dróg rozstaje

A sam je kiedyś tam widziałem –

Trzeszczące wiercą w głębi duszy

Nadmiernym hukiem śmiesznych wzruszeń.

Szast! Jednym haustem dno kielicha

Wysuszę. Spojrzę, czy nie czyha

Na spodzie demon snów zajadłych,

Bo gdyby dopadł, rozum zjadłby.

Z inkaustu wydrę czerń litery –

Przemyśleń wyjątkowo szczerych.

Niech świat, jak mnie, tak samo gryzą

Lub farsą krotochwilną szydzą.

Marek Thomanek

17.02.2026