Gorączka

[Berenika97]

Pokój faluje.
Sklepienie pęka.
Purpurowe wstążki
tętnią jak przecięte arterie.

Związałam je w supeł
na skroni -
pulsujący, ciasny.

Pamięć to teraz
twardy guz pod skórą,
który nie chce zasnąć.

Ściany ruszają w podróż.
Gubię stopy
w labiryncie pościeli,
która parzy.

Moje włosy jak czarne kable -
ciężkie, ołowiane sploty
ciągną mnie w dół,
piją pot z mojego karku.

Obetnij je - niech spadną
jak martwe węże,
niech zostaną spalone.

Takie włosy miała

Joanna d' Arc

gdy szła w objęcia ognia.

[Proszalny]

Jedna z magicznych ksiąg mówi: "Jako na górze, tak i na dole". Wewnętrzne cierpienie "Joanny d'Arc" deformuje przestrzeń - zupełnie jakbyśmy mieli wpływ na kształt rzeczywistości. 

Przemawia do mnie ścięcie włosów zamiast głowy. Wiele razy tak robiłem, by pozbyć się bólu. Goliłem na zapałkę i przechodziłem w minimalizm, zachowując jedynie funkcje niezbędne do podtrzymania życia.

Bardzo podobają mi się czarne kable włosów i martwe węże. Wiem, że wiersz jest krzykiem i nie ma pod nim miejsca na żarty. Wybacz, proszę, nie mogę się powstrzymać. Znam ten rodzaj cierpienia, przerabiałem to wiele razy i z perspektywy czasu nadałbym mu nazwę - Męczeństwo w labiryncie pościeli. Wtedy prawdziwe, teraz... spłonęło w objęciach ognia. 

Może potrzebujemy takiego bólu. Podobny jest do miłości... wiesz o czym mówię. Feniks z popiołu.

[andrew]

@Berenika97

...

pole 

gdzieniegdzie maki 

otoczone nicością 

która...

zdawałoby się ...

pochłonie 

zginą 

 

a one 

one się poddają 

wierzą 

wiedzą 

nie można 

zawieść jutra 

 

spotkają 

przyjazne oczy 

uśmiechną się 

do siebie 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

Edytowane 55 minut temu przez andrew (wyświetl historię edycji)