Historia edycji

@LessLove Bardzo dziękuję, za jak rozumiem "a propos" :)

@LessLove Tak, tego wierszyka "jestem winny" i jest on kategorią mojej odpowiedzialności :)) Dzięki, fajne. 

@Perykles  ciekawy wiersz- taka sinusoida- między nadzieją a rezygnacją. Nie mamy wpływu na przeszłość-ale pomni jej, mamy wpływ na przyszłość

@Annna2 ja jednego dnia bym pewnie nie przeżyła bez drugiego człowieka ;) 

Wieczór zsuwał się z dachów jak ciężka zasłona z ramion wdowy, a drzewa — nieruchome i skupione — stały w ogrodzie jak myśli, których nikt nie odważył się wypowiedzieć. I tylko studnia przechowywała jeszcze głos dnia, ciemny, głęboki, drżący od gwiazd, które dopiero miały nadejść. Człowiek jest samotny bardziej, niż przypuszcza. Nosi w sobie zamknięte pokoje, gdzie od lat nie wszedł nawet Bóg. Czasem jedynie noc dotyka klamki. Widziałem starą kobietę, jak niosła chleb przez pustą ulicę — tak ostrożnie, jakby niosła własne serce. Nad nią krążyły wrony podobne do spalonych listów. I wtedy zrozumiałem, że piękno nie mieszka w rzeczach wielkich, lecz w tym, co odchodzi cicho: w świetle gasnącym na ścianie, w filiżance pozostawionej po kimś, w dłoni, która już nie potrafi zatrzymać drugiej dłoni. A noc rosła. Ogromna, cierpliwa, pełna niewidzialnych schodów. I szedłem przez nią długo, jak przez wnętrze własnej duszy.