Ubocze
Spędzam czas w ścianach ubocza,
mierząc przerwy między meblami.
Liczę metry, które mnie pochowały.
Dziury w drzwiach i tłuste odciski
brudzą skórę, gdy mnie obserwują —
wróciły, by na dobre wrosnąć.
Szafa powolutku się rozkłada,
rozpychając stereotypową ruinę.
Jest pełna znamiennych chrząszczy —
pamiętają krzyże w pokoju bez okien.
Zgrywają martwe, bo brakło im światła.
Ubocze
Spędzam czas w ścianach ubocza,
mierząc przerwy między meblami.
Liczę metry, które mnie pochowały.
Dziury w drzwiach i tłuste odciski
brudzą skórę, gdy na mnie patrzą —
wróciły, by na dobre wrosnąć.
Szafa powolutku się rozkłada,
rozpychając stereotypową ruinę.
Jest pełna znamiennych chrząszczy —
pamiętają krzyże w pokoju bez okien.
Zgrywają martwe, bo brakło im światła.
Ubocze
Spędzam czas w ścianach ubocza,
mierząc przerwy między meblami.
Liczę metry, które mnie pochowały.
Dziury w ścianach i tłuste odciski
brudzą skórę, gdy na mnie patrzą —
wróciły, by na dobre wrosnąć.
Szafa powolutku się rozkłada,
rozpychając stereotypową ruinę.
Jest pełna znamiennych chrząszczy —
pamiętają krzyże w pokoju bez okien.
Zgrywają martwe, bo brakło im światła.
Wszyscy artyści
to tak naprawdę dzieci,
zbyt świadome, żeby milczeć,
i zbyt zagubione, żeby mówić wprost.
Dzieci, które nauczyły się chować
za metaforą, rytmem, obrazem,
bo nagie „zobacz mnie”
Byłoby zbyt proste,
zbyt prawdziwe,
zbyt bolesne.
Więc tworzą.
Nie po to, żeby zachwycić.
Nie po to, żeby wygrać.
Tylko po to,
żeby ktoś się na chwilę zatrzymał
i powiedział …
widzę.
Edytowane przez Achilles_Rasti (wyświetl historię edycji)
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez Achilles_Rasti · Opublikowano
Przez Wiechu J. K. · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Tajemnicze ogrody - takie Edenowskie żyją w pamięci naszego świata.
Przez Rrr · Opublikowano
Przez Myszolak · Opublikowano
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
