I będę rozumieć,
będę wszystko rozumieć,
ale całą czystość
oddam odchodzącej z mego serca miłości.
I widzieć będę,
widzieć wszystkie słońca i nieba,
ale biel wyklęta oczekuje jedynie cierpień odrodzenia.
Przysięgałem ci, świcie jesienny,
że gdy odejdę stąd
to będę już tylko jego sercem.
I będę rozumieć,
będę wszystko rozumieć,
ale całą czystość
oddam odchodzącej z mego serca miłości.
I widzieć będę,
widzieć wszystkie słońca i nieba,
ale biel wyklęta oczekuje jedynie
cierpień odrodzenia.
Przysięgałem ci, świcie jesienny,
że gdy odejdę stąd
to będę już tylko jego sercem.
I będę rozumieć,
będę wszystko rozumieć,
ale całą czystość
oddam odchodzącej z mego serca miłości.
I widzieć będę,
widzieć wszystkie słońca i nieba,
ale biel wyklęta oczekuje jedynie cierpień odrodzenia.
Przysięgałem ci, świcie jesienny,
że gdy odejdę stąd
to będę już tylko jego sercem.
"się" w dwu wersach pod rząd to zdecydowanie za dużo.
Poezja podobano nie lubi dopowiedzeń. Dlatego "tajemniczy amulet" jest taką kawą na ławę.
Przed wykrzyknikiem masz niepotrzebną spację.
Widziałbym to tak:
Trzymałem amulet. Niepokoiła tajemnica.
„Medal” odwrócił się.
Zadrżałem! Zanim odczytałem znaki.
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
Przez viola arvensis · Opublikowano
Przez wierszyki · Opublikowano
Przez viola arvensis · Opublikowano
Przez viola arvensis · Opublikowano
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
