w ogrodzie

[Agata]

przysiądę ponownie wśród szumu zieleni
gdzie wszystko harmonią usłane
powrócę tam, gdzie złociste słońce się mieni
gdzie lato śpiewem ptaków owiane

poddam się woli wszechmocnej przyrody
wzrok wlepię w topole, które majestatycznie
goszczą wielkie ogrody i...
myśli moje dręczą ekstatycznie

pogrążę się w permanentnej reminiscencji
o burzy natury,o żartach nieba
o całej ich szlachetnej prowieniencji
bo o tym pamiętać po prostu trzeba

popatrzę raz ostatni na jabłonie niezgrabne
potem odejdę w czarze frasunku
dotknę na pożegnanie wierzb powabnych
ale wiem,że jeszcze kiedyś pójdę w tym kierunku

przejdę owocową bramę za wzgórzem
w szumie liści, co widziały
w promieniach słońca,na górze
kapele ptaków, które co dzień mi śpiewały

nie minę miejsc mych hermetycznych
odwiedzę wiśniowy sad i brzoskwiń szeregi
bujne zakątki wspomnień enigmatycznych
i domek wypełniony słońcem aż po brzegi

to tutaj dokonywało się zamachu na czas!
tutaj niespełnione zamiary tak pierzchnęły
jakby spłonął za mną ten las
to łzy płonąć poczęły...

[Confiteor]

rymy te strasznie wymuszone, szereg dziwnych słów
bez większego sensu wstawionych, zero rytmu
to nie moje klimaty, zupełnie
pozdr

[Garamond]

miałkie
Jedyny wers, który mi się jako tako podoba to:
"to tutaj dokonywało się zamachu na czas!" i to nawet nie forma a pomysł (nie lubie wykrzykników w wierszach, bo zwykle są zupełnie nie na miejscu)

[Agata]

rozumiem,dzięki za to że w ogóle poświęciliście czas na czytanie mojego utworu

[Garamond]

podsumowując-módlmy się, żeby (kiedyś) było lepiej
może się jeszcze kiedyś coś interesującego wylęgnie
życzę udanych prób