Na dorosłość - człowiek brzmi dumnie

[Papierowy Lis]

Dorośli upornie w swej dorosłości

Przyszłości rany boleśnie zadają

Gardząc prawami niedorosłej młodości 

Bo dzieci i ryby głosu nie mają...

 

Z rąk krwi dotrzeć nie mogąc

Błądząc przez krzywe tory losu

Biegną tratując marzeń pełne serca

Bo dzieci i ryby nie mają głosu..

 

Krzywdy napędzając wieczną spiralę

Z duszą na ramieniu i serca drżeniem

O przyszłość młodości wykutej boleśnie 

I dzieci pogardliwie skażone nieistnieniem

 

Ktoż pierwszy uchyli serca swego skrawki

By młodość miłością nabierała siłę

Nim ryby w oceanach zginą bezpowrotnie

A dzieci zbudują

naszymi błędami...

 

świata mogiłę.

[Charismafilos]

@Papierowy Lis ciekawy temat, myślę, że zrozumienie przychodzi jak się już jest... dorosłym ;)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - 

A dzieci zbudują

naszymi błędami...

 

świata mogiłę. - może tak być  - ale lepiej by nie - ciekawie piszesz - 

                                                                                                                 Pzdr.

[iwonaroma]

Wielu (rodzice szkoła etc.) dzieci tresuje a nie wychowuje.

 

 

[Papierowy Lis]

@Charismafilos po pytaniu czy rozumiesz, nadchodzi drugie - co z tym zrobisz? :) Dziękuję i pozdrawiam!

 

@Waldemar_Talar_Talar ciężko powiedzieć czy to czarny scenariusz czy rzeczywistość. "Kiedyś było lepiej" przewija się jak zdarta płyta na przestrzeni wszystkich nowych pokoleń... Dziękuję i pozdrawiam!

 

@iwonaroma najłatwiej być kalką przeszłości, trudniej filtrem wybierającym odpowiednie postawy, a najtrudniej rezonatorem i rozwinięciem tego co najwłaściwsze... Wielu ludzi nie potrafi inaczej, dopóki nie okaże się, że... potrafią - ale ta przemiana nie ma jasno wytyczonego punktu zwrotnego. Dziękuję i pozdrawiam!