fala

[hollow man]

horyzont rozhuśtał się
tamtego dnia na plaży
dostałaś panoramę
mojego miejsca na ziemi

 

drzewa na klifie
nieruchome w mrozie
patrzyły 
jak buddowie

[Charismafilos]

@hollow man morze zimą - niepowtarzalny urok, mówią ja... mieszkaniec przedgórzy ;)

 

[hollow man]

@Charismafilos

Dużo o wiośnie, to wróciłem na plażę przy minus siedem :)

[Berenika97]

@hollow man

 

Zaintrygował mnie twój wiersz. Jest jak zagadka do rozwiązania. :) 

 

Zestawienie „rozhuśtanego horyzontu” z „nieruchomymi drzewami” tworzy świetne napięcie. Pierwsza strofa sugeruje emocje, może lekkie oszołomienie lub zachwyt (to „rozhuśtanie”), podczas gdy druga sprowadza nas do niemal sakralnej ciszy. To tak, jakby emocje autora spotkały się z niewzruszonością natury.

 

"dostałaś panoramę , mojego miejsca na ziemi" -  to najmocniejszy punkt wiersza. Pokazanie komuś „swojego miejsca” nie jest zwykłym spacerem. To rodzaj odsłonięcia się, dopuszczenia drugiej osoby do swojej wewnętrznej mapy bezpieczeństwa. Użycie słowa „panorama” sugeruje szeroki gest - autor oddaje adresatce cały widok, bez reszty.

 

Porównanie drzew do buddów nadaje całości charakteru duchowego, medytacyjnego.

Drzewa trwają w trudnych warunkach, ale nie cierpią – one „patrzą”.Nie oceniają tego, co dzieje się między ludźmi na plaży. Po prostu są obecne, co potęguje wrażenie, że ta chwila była ważna, niemal rytualna.

 

Wiersz ma w sobie coś z japońskiej poezji, skupia się na „tu i teraz”, na konkretnym obrazie, który niesie ze sobą potężny ładunek emocjonalny. Jest w nim chłód (mróz, klif), ale i ogromne ciepło wynikające z bliskości.

 

Jest jak  krótka, ale bardzo sugestywna lekcja intymności i dzielenia się własnym światem.

Podoba mi się