Pierożki

[wierszyki]

 

 

Na paszporcie w strefie przygranicznej

rano wyszła, a przyszła wieczorem.

Aż się jeszcze wciąż tłuką po głowie

w ruskie słowa myśli obleczone.

 

Na pierożku w chomątku, wyprawa.

Tam przed siebie, po horyzont pola.

Czy ziemniaki posadzili w marzec?

Kilometrów do klasztorku z dziesięć.

 

Dojść i wrócić, dom został po stronie,

skąd po dzisiaj ściga zbiega kolej.

Ziemia woła go w bruzdy i łany,

człowiek młodym był w niej, zakochanym.

 

Koszulinę przez ramię założył,

które ściska jak obręcz dar Boży.

W niej odłoży na jutrzejsze jutra

wolę lacką, bo jego, nie udar.

 

Tam na drodze gdzieś w ciszy zrodzony,

z duchem modli się, światłem w niewoli.

Pieśń z radością pod chmury zabiera,

wszędzie dobrze, lecz dotyka nieba.

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez wierszyki
ściga zbiega zbiega ściga (wyświetl historię edycji)

[Proszalny]

Sprawdziłem co znaczy "lacki". Nie znałem tego słowa.

Koszulinę jak chomąto na ramiona włożył... dar boży. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Piękne. To do mnie przemawia. Czułem to, ale nie potrafiłem opisać. Teraz już wiem.

[wierszyki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wiem, co znalazłeś.

Lacki od Lachów,

To także nazwa bardzo konkretnego miejsce na mapie, zanim została zmieniona na inną.

Miłęgo dnia :-)

i dziękuję :-)

[wierszyki]

Dziękuię @huzarc

[vioara stelelor]

@wierszyki

Są takie miejsca, gdzie życie zawsze toczy się na granicy.

i nie tylko tej na mapie, bo ona jest symbolem wszystkich innych.

Zawsze istnieje jakieś rozdarcie, jakieś pomiędzy.