BĄDŹ RÓŻĄ

[LessLove]

Rozmawiałem z różą

       Zapytała, czy kocham

Dałem pocałunek

       Zapytała, czy  piękna

Powiedziałem, zawsze

       Zapytała o wierność

Ja cię kocham, różo

       A jak zbrzydnę, to co

Będę kochał piękniej

       Ja się zestarzeję!

Wybaczę jesieni

       Ale ja chcę… zawsze

Bądź mi różą zawsze

        -          -         -

       Poszła „poprawić oczy”

 

 

[Alicja_Wysocka]

@LessLove Piękno w tym wierszu nie gaśnie, nawet gdy róża zwiędnie – bo prawdziwa miłość pamięta kształt i zapach, nie tylko kolory.

[Leszczym]

@LessLove Bardzo fajne :)

[Berenika97]

@LessLove

 

Ten, kto obiecuje kochać przez jesień, przegrywa z tym, kto nie chce jesieni wcale.

 

Zakończenie jest mistrzowskim cięciem. Te trzy myślniki to cisza, pauza, po której przychodzi nieuchronne - "Poszła poprawić oczy'". Cudzysłów przy "poprawić" niesie całą ironię i smutek tej historii. Róża nie chce być kochaną "mimo jesieni" - chce być kochaną bez jesieni w ogóle. Woli chirurgię od akceptacji, woli walczyć z naturą niż pozwolić sobie być kochaną taką, jaka się stanie.

To wiersz o naszych czasach, gdzie miłość przegrywa z lękiem przed przemijaniem. Gdzie zamiast słuchać "będę kochał piękniej", słyszymy tylko "zbrzydniesz". Róża odchodzi nie dlatego, że jej nie kochano - odchodzi, bo nie potrafiła uwierzyć w miłość, która nie wymaga wiecznej wiosny.

[LessLove]

Ber... Twoje analizy zachwycają. A moja próżność mówi: więcej, więcej! Rozsądek szepce: zasłuż sobie więcej...

Dobrej Nocy :-)