Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jak w niebie

zawierszowana
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

zawierszowana

zawierszowana

Opublikowano
Opublikowano

Nie wiem czemu sie tak czuję

nie wiem czy ktoś mnie kiedyś zrozumie

nie wiem czemu mam w sobie pustkę

chciałabym dostać szczęścia chustkę

 

Codziennie czuję coraz bardziej wyżerającą mnie dziurę

jak środek czystości wylewany na brudu górę

 

Zastanawiam się, czy potrafię być szczęśliwa

myślę, czy ta rzadka radość jest prawdziwa

 

Zauważam częściej ten tępy ból w sercu moim

ktoś rozrywa mnie tępym nożem jak słowem swoim

 

chciałabym wiedzieć co czuję wewnątrz siebie

pragnę bym była spokojna jak w niebie

5
Papierowy Lis

Papierowy Lis

Opublikowano
Opublikowano

@zawierszowana przyszedł mi do głowy wiersz, którego dawno nie czytałem, a wielu czasem czuje podobnie...

---
 

Idę sobie zamaszyście

i opada ze mnie życie jak jesienne liście.

Jakie liście? - dębu, brzozy, topoli,

ale to boli.

 

No cóż? było kilka miłości

i trwoga, i noce bezsenne,

było dużo tkliwości i złości,

wszystko zmienne.

 

No i lecą liście, liście,

a każde: imię.

Powiedz je uroczyście,

wymień.

 

Ach, nie! To już nagie gałęzie

chwytliwe.

Kiedy serce i myśl na uwięzi,

jak być szczęśliwym?

 

I ostał się pień nagi,

nad nim zamieci kłąb.

Odwagi!

To ja - dąb.

 

---

Władysław Broniewski

"Dąb"

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      czaszka Jorika

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   A to perełka!  Podoba mi się, że najpierw nawiązujesz do Hamleta - symbolu memento mori, a potem do Epikura - „Dopóki jesteśmy, nie ma śmierci, a gdy ona przychodzi, nie ma nas”. Zdejmujesz śmierć z piedestału grozy. Sugeruje, że skoro i tak nie zarejestrujemy własnego niebytu, to jedynym logicznym wyjściem jest uznanie szklanki życia za pełną. Niemal matematyczne podejście do egzystencji. No i ta klepsydra na końcu - życie to czas, który się mierzy , a śmierć to tylko informacja, której i tak nie przeczytamy.   Świetne! Zdolniacha! :)
    • bronmus45
      a może by tak coś po ... angielsku?!

      Przez bronmus45 · Opublikowano

    • Berenika97
      Próg

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Robert Witold Gorzkowski   Bardzo dziękuję!     Dziękuję Ci za ten komentarz -  to jest esej. Przeszedłeś przez wiersz uważnie, wers po wersie, i zostawiłeś ślady swojego czytania. To dla autora rzadki prezent. Pytanie o „może wreszcie zatonąć" - nie jest jednoznaczne. Każde czytanie ma prawo do swojego świtu. A "Próg" jako słowo wielowątkowe - tak, dokładnie. Piszesz o przejściu w świat intymny, o tajemnicy. Dla mnie próg był granicą, za którą można w końcu być sobą - i jednocześnie miejscem, gdzie świat się urywa. Jedno i drugie naraz. Chapeau bas również - za czytanie, za niezwykły komentarz. Serdecznie pozdrawiam kolegę, który pisze niesamowite wiersze. :)
    • Berenika97
      Agent

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @obywatel   Masz rację, że to dwa różne standardy i trudno tego racjonalnie obronić. Badania na mózgu - zakaz, bo niehumanitarne. AI - pełna para, bo zyski, bo przewaga militarna, bo kto pierwszy ten lepszy.   Fatalizm rozumiem. Ale "i tak zginiemy" to argument, który zwalnia z myślenia. A myślenie to jedyne, czego AI jeszcze nie zabrała nam całkowicie. Na razie przynajmniej. Pozdrawiam. :)  @violetta @iwonaroma @Poet Ka   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • wiedźma
      Samotność nie jedno ma imię

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Samotność jak cisza  Z wyboru - koi Z konieczności- boli  Dom bez okien  50 odcieni czerni  Niema burza  Nie słychać  oddechu  Śpiewu ptaków   Pulsu w skroniach   Krzyku za szkłem   Szeptu imienia   Pęknięty dźwięk  Zgiełk miasta   Nie zagłusza   Tłum na przystanku   Ramię przy ramieniu   Oddech przy oddechu   Niema próżnia   Samotne drzewo   Świta     inspiracja :    Emily Dickinson¹   " The soul selects her own society - Then shuts the door "²           Przypisy:   ¹  Emily Dickinson - 1830 - 1886, poetka amerykańska. Większość życia spędziła w dobrowolnym odosobnieniu.     ²  Tłumaczenie: " Dusza wybiera sobie własne towarzystwo -Potem zamyka drzwi ".

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...