Liście laurowe

[Manek]

Liście laurowe

 

W laurowych liściach na cokole

Wyprężasz dumną pierś Cezarze,

Dziedzictwo niesiesz dla pokoleń,

Zaprzeszły blask wydarzeń.

 

Jak z góry zerkasz – a ja ważę

Na szali wieków czynów cenę,

Tu zyski a tam smoki wraże,

Gdzie indziej przeznaczenie.

 

Uznanyś – ja nie całkiem pewny

Boskości mocarstw i potęgi.

Przeliczam krzyki niepotrzebne,

Przebrzmiałych zmagań dźwięki.

 

Podłożem wszelkich monumentów

Rozwiane prochy – humus ziemi –

 Na próżnię starte aż do szczętu,

Już nawet nie są cieniem.

 

I tylko pamięć, jakże wiotka,

Się bluszczem wije u podstawy

I drąży żółcią w twych zarodkach,

Zazębia się na głazie.

 

 

Marek Thomanek

Grudzień 2025