Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Najtrudniej dobrać ton —
żeby nie spłoszyć chwili.

 

Ucho zapamięta,
usta tylko spróbują.

 

W Twoich oczach
zaczynają się już drobne linie światła.
Mówisz: to od słońca.

 

Obudziłaś mnie.
Sprawdzam świat z psem —
jeszcze działa.

 

Twój uśmiech
widzę tylko ja.

 

Ogród oddycha spokojnie:
warzywa, kwiaty, brak pytań.

 

Maluję Cię
z rzeczy, których nie wypowiadasz.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To jest piękne zakończenie wiersza i  jednocześnie mocna emocjonalnie manifestacja miłości, która nie potrzebuje słów, aby przeniknąć najgłębsze pragnienia, tęsknoty drugiej osoby, odbierając je jak intuicyjnie odczuwane wibracje i przekształcając w bezpieczne obrazy.

To "malowanie" jest dla mnie nie tylko aktem twórczym, w ujęciu artystycznym, lecz również budowaniem określonej rzeczywistości między dwojgiem ludzi (metafora ogrodu), będącej odpowiedzią na pytania, które nie muszą już zostać zadane.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...