Zwykła próżność, czasem nawet ponad miarę.
Kruszę własną pewność — własną złożę ofiarę.
„Młodość!“… ocean błędów, energii balon.
Ciężko przełknąć — stalową, lepką mam ślinę.
Ledwo wznoszę ciężkie ramię, często kłamię.
Lucyfer z całą armią — skromną rangą.
Krzyk! Lustro… tysiąc kawałków. Skóra… bladość.
Prawdy pozór.
Porcelany wybór.
Żyć… pozwól.
Zwykła próżność, czasem nawet ponad miarę.
Kruszę własną pewność — własną złożę ofiarę.
„Młodość!“… ocean błędów, energii balon.
Ciężko przełknąć — stalową, lepką mam ślinę.
Ledwo wznoszę ciężkie ramię, często kłamię.
Lucyfer z całą armią — skromną rangą.
Krzyk! Lustro… tysiąc kawałków. Skóra… bladość.
Prawdy pozór. Porcelany wybór. Żyć… pozwól.
Ciekawy wiersz.
Brzmi jak wieczór, który każdy z nas zna - kiedy zmęczenie miesza się z tęsknotą za czymś, czego jeszcze nie umiemy nazwać. Ten ostatni wers z cytryną i ciszą - świetny! Super! :)
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
.thumb.jpg.2e7fdb49509bcaf7ac9931160c278aca.jpg){kind=avatar}
Przez Natuskaa · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Klimat jaki lubię :) Cały wierszyk cudny. Pozdrawiam
Przez Marek.zak1 · Opublikowano
Przez Czarek Płatak · Opublikowano
Przez Czarek Płatak · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
