Zapomniana herbata

[Myszolak]

Gdy byłaś przy mnie,
byłaś prawdziwa.

 

Ja byłem wazonem, który 
mieścił wszystkie twoje kwiaty.

 

Byłaś osobną istotą, 

tym się zdumiewałem,

gdy leżałaś obok. 

 

Ja byłem twoją poduszką,
spod której gryzło cię piórko.

 

Nie dowierzałem,

że jest przy mnie oddech,

który nie należy do mnie.

 

Ja byłem twoją stygnącą

herbatą, pozostawioną na stole.

[Charismafilos]

@Myszolak akurat jestem nałogowym herbatnikiem i z herbatą powiem Ci, że bywa różnie...

Czasem chce się takie wrzącej, że sama para ogrzewa i języka nawet się nie da zanurzyć, czasem dobrze ciepłej, ale przełykalnej, czasem letniej.... a czasem zimnej, tzw. z dnia wczorajszego ;)

Temat... rzeka herbaty haha

Fajne ujęcie i dobrze Ci idzie w męskiej narracji! :)

[Myszolak]

@Charismafilos Bardzo dziękuję :) Tak, zimna herbata też jest dobra, niektórzy w ogóle tylko taką preferują. 

[huzarc]

@Myszolak Relacja jako rodzaj siły ciężkości, gdzie deficyt je dąży do uzupełnienia siebie. Tak czytam ten wiersz.

[Myszolak]

@huzarc Bardzo trafnie to odczytałeś, ten "deficyt ja" :) Dziękuję

[Czarek Płatak]

smutne 

przypomina mi te chwile szoku kiedy poraz pierwszy docierało do mnie dobitnie, że to jednak dwie dusze,dwa ciała