Inżynieria obróbki drewna w służbie liryce

[tetu]

@Charismafilos będę szczera, bo inaczej nie umiem.

 

Świetny tytuł i trzy pierwsze wersy. Później trochę się rozłazi. W czwartym wersie nadmiar rzeczowników ciąży i miażdży lekkość pierwszych trzech, bardzo obrazowych wersów. No i ta nienaturalna inwersja... Myślę, że przekombinowałeś ;) 

Co złego to wiesz, nie ja:) 

[Clavisa]

@Charismafilos „nocy światłem upojone”  łączy ciszę, światło i wewnętrzne uniesienie w jednym, magicznym obrazie. Piękne :) 

[WarszawiAnka]

Nie czytałam komentarzy, powiem Ci, co sama zobaczyłam:

 

1) Pierwsze wyrazy każdego wersu tworzą zdanie: "Drzewa myslą sobie czasem cicho". Można je też czytać od końca: "Cicho czasem sobie myślą drzewa".

 

2) Teraz widzę, że każdy kolejny wyraz pierwszego wersu może rozpoczynać pionowo nowe zdanie lub frazę:

"Są tak blisko nieba przecież" , "Dziś jakby czują klimat nocy" , "Zupełnie odkryły ciepło rysując światłem" oraz "Przebudzone lato słońca pragnieniem upojone".

 

3) Każdy wers można też czytać od końca.

 

Wspaniała łamigłówka! A oprócz tego wiersz ma przecież swoją własną wymowę, nie jest tylko zabawą logiczną. Nawiasem mówiąc, bardzo lubię drzewa, szczególnie kwitnące lipy...

 

PS Popraw tylko literówkę w tytule.

 

 

 

Edytowane 21 godzin temu przez WarszawiAnka (wyświetl historię edycji)

[Wiechu J. K.]

@Charismafilos Bez drzew świat byłby ponury. :)

[karenka]

delikatny i pełen wyobraźni wiersz... drewno zaczyna swoją historię właśnie w takim cichym, rozświetlonym słońcem lesie...pozdrawiam z podobaniem*)

[Charismafilos]

@karenka jakież to dziwne i niezwykłe jednocześnie, że każdy widzi... to co chce zobaczyć. Tak jak szwedzki stół, widzisz co leży i robisz sobie posiłek według swojego uznania.

 

Tak jak wiersz mówi zawsze coś o autorze, tam odczyt i poruszenie mówią zawsze coś o czytelniku.

 

Miło że zajrzałaś :)

[WarszawiAnka]

@Charismafilos: Dziękuję.