Akwatyczne aspiracje

[leszek piotr laskowski]

"Akwatyczne aspiracje"

W gęstej trzcinie, zapomniany,
nieopodal gniazd żurawich,
w połowie wodą zalany –
gniciem mu dno się dziurawi.

Z dziesięć lat już tutaj drzemie,
niewidoczny pośród flory,
w ciszy znosi swoje brzemię –
już skończyły mu się fory.

A pozycję miał wspaniałą,
zawsze pierwszy wybierany,
bo wyporność miał niemałą
i za kolor był lubiany.

Mógłby dalej sobie pływać,
wciąż przodować pośród innych,
lustro wody lekko kiwać,
bez swych aspiracji dziwnych.

Lecz on marzył – być tankowcem,
by przewozić ton miliony,
lub olbrzymim wycieczkowcem,
by turystów brać ukłony.

Słyszał co dzień komplementy:
że sterowny, elegancki,
piękny, niczym z bajki wzięty,
istny szef, i to szarmancki!

W kadłub mu to uderzyło,
więc wyruszył w stronę rzeki,
w to, co mu się zamarzyło –
nie chciał tkwić tu poprzez wieki.

Szybkie ułożył więc plany:
„Stąd do rzeki – całkiem blisko,
potem morza, oceany
i tam będę miał już wszystko!”.

Ludzi z wiosłami pogubił,
w bystry nurt rzeki wpływając,
lecz tam szybko się zagubił,
sterowność swą utracając.

Nurt go rzucał w prawo, lewo,
w końcu w trzcinie wylądował,
jak spróchniałe, stare drzewo
w gąszczu flory zakoczował.

Niewidoczny z żadnej strony,
stracił dawnej sławy wdzięki,
z dala od swojej przystani,
cierpiał samotności męki.

Dziś wybrali już innego –
nikt nie jest niezastąpiony.
Warto trzymać się jest tego,
do czego się jest stworzonym.

Motyl nie jest w stawie rakiem,
każdy ma swoje przesłanie;
skoro żeś „dwójką-kajakiem”,
Titanikiem nie zostaniesz.

-Leszek Piotr Laskowski

[vioara stelelor]

@leszek piotr laskowski

Przeczytałam tę bajkę z przyjemnością.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Znakomicie ułożony morał :)