02.03.2026

[Tectosmith]

To już trzydzieści lat. 
Sam się dziwię, że tyle przetrwałem.
Sam. 
Próbowałem zapełnić pustkę i żal 
takim zwykłym, normalnym życiem 
i wcale mi się nie udało. 

Do wczoraj nie wiedziałem dlaczego 
ten rok 96 był taki ważny dla mnie, 
ale widzisz, że nawet bezmyślnie 
wtłoczone daty mają znaczenie, 
że nie da się zapomnieć.  

Dzisiaj świeczka, bo tylko tyle mogę 
chociaż trzeba jeszcze tyle poukładać. 
Tak wiele pytań, tak mało odpowiedzi. 
Samotnie. 

Ten cień pozostał na zawsze. 
Na zawsze oddzielił złudzenia. 
A dzisiaj po prostu kolejny dzień, 
który trzeba przeżyć, jakoś przeżyć. 

Wiesz? Ta twoja córka wcale nie jest wspaniałą osobą, 
ale godzę się na to, bo wiem, że wiele wycierpiała. 
I pozostanę w tym trującym układzie, 
żeby domknąć ostatni odcinek życia. 

Nie wiem, naprawdę nie wiem 
czy dam radę się podnieść. 
Tak wiele się zmieniło we mnie i na świecie, 
ale ciągle marzę, że wrócę, 
że będę mógł posprzątać twój grób. 
I to wcale nie od święta. 

Wiem, że to już nic nie zmienia.

Nic. 

Ale każdego dnia pamiętam. 


 

[vioara stelelor]

@Tectosmith

Bardzo poruszający wiersz, pokazujący człowieka prawdziwego.

To nie jest taka szablonowa żałoba z wierszyków pełnych ładnych obrazów i jeszcze ładniej brzmiących komunałów.

Mamy tutaj całe spektrum rozmaitych emocji, które towarzyszą peelowi i które wciąż sprawiają, że nie do końca potrafi odzyskać siebie po tej stracie.

I chyba nie, tak naprawdę, z powodu śmierci kogoś bliskiego, ale dlatego, bo ta śmierć spowodowała opadnięcie wielu zasłoń i odsłoniła brudne, zniszczone, dziurawe miejsca jak topniejący śnieg po zimie.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tak, peel ma zasoby i potencjał, tylko musi sobie postawić pytanie, co go sabotuje, wgniata w ziemię pomimo upływu czasu i czy ma odwagę do zmian - a samo pytanie potrafi niekiedy przerazić, już nie wspomnę o odpowiedzi powoli wyłaniającej się z cienia.