Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Muzyka nocy — ciemność i cisza. 

Pusty dom osy… Złość jest inna. 

Nóż znów tak ostry. Krawędź wyraźna.

Tęgi mróz wiosny… Skóra oślizgła.

Sam… i tylko sny. Mych marzeń wina. 

Śmiech bezwonny. Codzienna klisza.

Długie sekundy… dłuższa apatia.

Czy iść mam tędy i kogo pytać?

Chodzę pijany i bez krzty życia.

Opublikowano

Zamierzona dominacja formy nad treścią wypowiedzi.

Forma jest ważnym i samoistnym celem u ciebie - w tym wierszu.

 

1. Każda z 7 pierwszych linijek jest złożona z dwóch samodzielnych elementów. 

2.W lewej kolumnie wiersza "połówki wierszy" wchodzą ze sobą w rymy i rytmy.

3. Dwie ostatnie linijki tworzą puentę, osobną całość, refleksję podmiotu lirycznego.

Pzdr

 

Gość vioara stelelor
Opublikowano

@michal_stefanNo więc właśnie dlatego Le-sław ma rację.

Forma nie może zagłuszać duszy, ani przez nadmierną pedanterię, ani przez nieporadność.

Opublikowano

@michal_stefan Tak. Poeta pisze sobą i może się sobie przyjrzeć we własnych wierszach. 

To, co jest dla czytelnika interesujące, to... poeta, którego poznaje w Jego wierszach, Jego widzenie świata, które czytelnik konfrontuje z własnym. 

 

 

Opublikowano

@michal_stefan

 

"Nóż znów tak ostry"- to "znów" zabija. Depresja jako powtarzalność - pusty dom, apatia, śmiech bezwonny. "Chodzę pijany i bez krzty życia" - funkcjonowanie bez bycia. Forma niemal jak litania rozpaczy. Krótkie zdania urywane kropkami, jakby brak sił na dłuższe. Ciężki wiersz.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...