Biała plama

[Dominika Skurzok]

Przez ciemny korytarz
Kroczę gdzieś
Opieszale dążę do początku
W oddali widzę światło
Niczym lustro odbija obraz
Przez gęstą mgłę
Przypominam sobie wszystko
W cichości ducha
Przeżywam
Wzloty i upadki
Znów się uśmiecham
Każdą łzę na nowo wylewam
Zamek na lodzie wznoszę
I… trzask
Zwierciadło pęka
Światło zanika
Nagle jakby czas ustał w miejscu
Wszystko zamarło

I tak wypełniam białą plamę
swojej przeszłości



Tak wygląda mój wiersz po modernizacji. Zachęcam do wyrażania swojej opinii na jego temat :)

[Daihra Rentable]

drażnią mnie wielkie litery, chyba nie są potrzebne skoro zrezygnowałaś z interpunkcji. mgły, światła i lustra też jakoś do mnie nie trafiają. Ogólnie raczej na nie pozdr.

[Espena_Sway]

Ciekawie, choć trzeba by trochę formę dopracować. Mały +
Pozdrawiam Espena Sway

[vacker_flickan]

niestety zero świadomości językowej
wiersz jest ubogi, bez środków wyrazu, niczym nie zwraca uwagi — biała plama?
pozdr

[Dominika Skurzok]

Do vacker flickan:
Gdybyś miał pewne wątpliwości, co do tego, co oznacza 'biała plama' to zajrzyj do słownika frazeologizmów współczesnej polszczyzny. Pozdrawiam!