Połączenie

[vioara stelelor]

Jak dzień zależy od niewinności,

Tak świat zależy od twoich czystych oczu —

Krew moja cała płynie w twoich spojrzeniach.

P.  Éluard

 

Chcę być dla ciebie czystą łagodnością,

taką, w której więcej się wydarza,

niż w burzy zrywającej suknie

z przerażonych topól.

 

Chcę być spokojem rzeki, a nie rzeką lawy,

co zostawia po sobie szramy pełne popiołu

w zielonych misach dolin.

 

I chcę być u wodopoju cieniem srebrnego

daniela; nigdy nie zmącić wody, lecz

się w niej odbić o zmierzchu,

a później odejść w noc bezszelestnie,

z mokrymi chrapami.

 

Chcę być taką myślą, której się nie lękasz,

puchatym nasionkiem dmuchawca na rzęsie

w drżeniu wczesnym, odświętnym.

 

Kimś, kto jest najbliżej,

kiedy pytasz z troską - gdzie ty? gdzie?

 

Kimś, kto się przypomni

dłoniom w godzinie wilka,

sercu w godzinie próby.

 

Wówczas stanę się w tobie odpowiedzią

najmocniej tęskniącą w ciszy

za pytaniem nigdy nie zadanym.

 

 

09.03.2026 r.

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor „Chcę być dla ciebie czystą łagodnością”

To deklaracja. Nie opisuje siebie takim, jaki peel – tylko takim, jakim chciałby być.
I to jest bardzo ludzkie.

Burza jest gwałtowna, niemal erotyczna w obrazie „zrywania sukni”. Jakby mówi: nie chcę być tym, co rani i przeraża.

Tutaj już brzmi jak spowiedź człowieka, który wie, że bywa gwałtowny emocjonalnie.

 

Moja droga, wiesz co?

Poeci prawie zawsze tak robią.

Piszą nie o tym, jacy są.
Piszą o tym, kim próbują się stać.

Jeśli to prawda, to ja Ci życzę, żeby peel z wiersza - stał się takim, a nie tylko chciał.

Serdeczności :)

[Jacek_Suchowicz]

@vioara stelelor

 

Ala powiedziała istotę a ja jeszcze zwrócę uwagę na smaczki, które zatrzymują

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

 

 

 gratulacje :))

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Ten wiersz to medytacja nad tym, jak kochać bez ranienia. Każdy obraz - rzeka spokojna zamiast lawy, cień daniela zamiast hałasu, puszek dmuchawca zamiast ciężaru - buduje portret miłości dojrzałej, świadomej własnej mocy i właśnie dlatego łagodnej. Najbardziej porusza mnie ta dialektyka obecności i nieobecności- być najbliżej, kiedy ktoś pyta "gdzie ty?", ale jednocześnie odejść bezszelestnie, nie mącić wody. To wymaga ogromnej samoświadomości. I ta końcowa strofa - odpowiedź tęskniąca za pytaniem nigdy nie zadanym - to przecież istota prawdziwej intymności - rozumieć drugiego człowieka głębiej niż on sam. Piękny wiersz!