Sen utopiony we mgle

[Adam Zębala]

Zasnąłem w moim leśnym domu

w kominku dopala się ogień 

rozświetlając cały pokój. 

 

Co noc przyjaciele przychodzą 

jest ich cała wataha 

przywódca przed drzwiami zasiada.

 

Zaprzyjaźniłem się z nimi  

usiadłem po środku stada 

małe wilki po mnie łażą. 

 

Głos sowy przeplatany z wyciem 

wilków nie pozwala zapomnieć 

że są i zaznaczają swoją obecność. 

 

Co noc gdy cisza trwa 

stary zegar czas wybija

nieustannie i bardzo brutalnie.

 

Czas ciągle płynie pośród 

starych zegarów starych ścian 

i obrazów które zawsze tutaj były.

 

Odizolowałem się od świata 

pośród drzew pośród ścian 

jestem u siebie i jest mi dobrze. 

 

Nie zapraszam Cię do siebie 

moi przyjaciele Cię nie chcą 

bo nie ufają nikomu.

 

Ufamy tylko sobie 

każdego dnia i w nocy

ptaki dla mnie śpiewają pieśni.