Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zgłoś

  • Niestety, Twoja zawartość zawiera warunki, na które nie zezwalamy. Edytuj zawartość, aby usunąć wyróżnione poniżej słowa.
    Opcjonalnie możesz dodać wiadomość do zgłoszenia.

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Przywróć formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @LessLove   Intrygująca jest ta obserwacja ludzkiej natury - podział na praktyczną „myśl na dni powszednie” i osobną, odświętną refleksję. Utwór daje do myślenia w swoim zamyśleniu nad tym, co po nas zostaje i czy kolejne pokolenia w ogóle potrzebują naszych starych dylematów. Fajnie, że przełamałeś nastrój zwrotem o „sequelu ludzkości”. Świetny i mądry tekst o ulotności idei i przekazywaniu pałeczki naszym następcom.
    • @andrew   Podoba mi się ta droga od "byli jak wszyscy", poprzez zbyt długie przyglądanie się życiu, aż po moment, w którym przestają czekać i zaczynają naprawdę żyć - "chłonęli siebie każdą chwilą".  A zakończenie -  "byli cudem, którego szukali", to piękna, uniwersalna myśl o tym, że to, czego szukamy, często jest bliżej niż nam się wydaje. Pozdrawiam:)   
    • @Leszek Piotr Laskowski   Piękna podróż do krainy dzieciństwa - pełna ciepłych, zmysłowych obrazów i baśniowej wyobraźni. Zakończenie - to szczególnie  mądra myśl, że marzenia nie muszą umierać, tylko czekają, by je spełnić. Miejmy więc marzenia! :)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Każdemu co innego, we Lwowie rzekł mąż - pisane... I trach na głowie gacha żony stłukł jej dzbanek: - Więcej takich niespodzianek nie masz Gabija? - Mam, lecz nie powiem. ;)
    • @chytrylis   I chyba o to chodzi w poezji - oddając swój wiersz czytelnikom, nie masz już nad nim kontroli, bo każdy widzi w nim to, co przefiltruje przez własną wrażliwość, doświadczenia życiowe, wiedzę i.t.p.  Ja nie lubię wierszy politycznych. W Twoim dostrzegłam boczną furtkę.:)  Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...