1987

[Mel666]

Obudź się, roczniku ’87

Zakwitnij na nowo.
Strząśnij z siebie to, co osiadło.
Powiedz nie,
gdy tłum mówi tak.

Roczniku ’87,
czy pamiętasz swoją młodość?
Smak jabłek — lepszy.
Imiona sąsiadów
coś znaczyły.
Pachniało żniwami.

Teraz nie pachnie niczym.

Godzina zero.
Śnię. Budzę się.

Drzemka skończona.

Szósta zero trzy.

 

Tramwaj
przejeżdża obok.

[UtratabezStraty]

@Mel666 , jak należy rozumieć pojęcie "rocznik 1987"? Chodzi o roku urodzenia? A może o o rok wejścia w pełnoletność?

[A.Between]

Dobry wiersz.

[vioara stelelor]

@Mel666

Każdy z sentymentem wspomina swoją młodość, ten wyjątkowy czas, który o wiele bardziej wtedy smakował. Spojrzenie na świat było świeższe i tzw. życiowe doświadczenie jeszcze nie sprowadzało na ziemię z marzeń.

To chyba nie zależy od rocznika. Każde lata miały w sobie inną osobliwość, inny klimat, przechowywany w pamięci przez wychowujące się w nich, dorastające pokolenia.

[hollow man]

@Mel666

Millenialsi wchodzą w kryzys wieku średniego?

[Jacek_Suchowicz]

czytam i myślę tak jak umiem

o pełnoletności czy jest ten wiersz 

lub o młodości chmurnej durnej

nad Sprewą mur burzony jest

 

i Jana Pawła gdzieś wizyta

homilie których czas zakrył treść

lecz w młodych bańkach wielka kicha

gra w komputerze to jest sens

;)

[hollow man]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dokładnie! Należę do końcówki X i nikt mi nie udowodni, że było coś lepszego niż dorastanie w latach 90-tych :)

[Berenika97]

@Mel666

 

 Między młodością (jabłka, żniwa) a teraźniejszością (6:03, brak zapachu). "Zakwitnij na nowo" brzmi jak wezwanie do siebie. Piękne.