Wtuliłem się w łąkę

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak mi się poleśmianiło... :)

 

@Kwiatuszek

Dziękuję :) wszyscy tęsknimy już za kwiatami i wiosną :)

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

To niezwykle zmysłowy i pełen życia wiersz. Uderza w nim całkowite wtopienie się w naturę - nie obserwowanie z dystansu, ale fizyczne, niemal erotyczne zjednoczenie z łąką.

Piękne są te synestezyjne obrazy- "świat parzy, pachnie, rozlewa się w tętnicach burzliwością kolorów" - oddycha się wraz z łąką, czuje każdą łodygę, każdy dotyk. To nie kontemplacja, to doświadczenie totalne.

Zauważam progresję- od "wtuliłem się" przez "szeroko otwieram ramiona" , aż po "jestem" - jakby narrator dopiero w tym zjednoczeniu z naturą naprawdę zaistniał.

Świetne metafory - "krwawnikowe batysty, tymiankowe gazy" - łąka jak kochanka w sukni, "rosa niepamięci" - zapomnienie o tym, co poza łąką.

A to urwane zakończenie "jestem - - -" jest świetne. Kropki zamiast słów - bo słowa już nie są potrzebne. Pełnia istnienia.

Wiersz o sile życia, przyjęciu, przynależności.

Bardzo piękny i wzruszający.

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@vioara stelelor Idzie wiosna :)