Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Pokrzywy

 

Pośpieszne promienie dnia
suną po chryzantemach
oświetlając resztki popiołu –
zawieszony w atmosferze
opada każdego wieczoru

 

Puste siedzisko z blizną blasku
zarośnięte leciwymi pokrzywami –
dystansują świat od siebie
parząc cioteczne kocięta

 

Pamięć zżółkniętych łodyg
zmiażdżona przez gąsienice
Czterdziesty trzeci na nowo -
utulony w goździkowej pościeli

 

 

Edytowane przez truesirex (wyświetl historię edycji)
  • truesirex zmienił(a) tytuł na Pokrzywy
Opublikowano

@truesirex

 

"Blizna blasku" - jakie to precyzyjne określenie. Światło, które już odpada razem z popiołem, puste siedzisko zarośnięte kolczastą obroną... I nagle to "czterdziesty trzeci na nowo", jakby czas odmierzał się cyklami bólu. Tekst ma w sobie coś z trawienia straty - powolnego, organicznego, nieuniknionego.

Opublikowano

@truesirex

Dla mnie ten wiersz pokazuje, że historia powtarza się w cyklach.

Historia jednostkowa, ale też historia zapisana w pamięci całych wspólnot.

Natura dla odmiany pozostaje cichym świadkiem, trwaniem bez znaczenia, ale pewnym i niezawodnym.

To także nośnik emocji, które nigdy nie mogły wybrzmieć do końca w swoim czasie.

Opublikowano

@truesirex

 

och truesirex ...podoba mi się w tym wierszu symbolika pokrzyw :) wiesz, że chronią przed złem ? :) pozwalają również schronić siebie ...bolesna, uzdrawiająca siła ale i możliwość...odrodzenia :) 

 

pozdrawiam Ciebie serdecznie :) 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...