Navigare necesse est

[vioara stelelor]

Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze

od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne,

gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki

na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.

 

A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów,

gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam.

Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie

niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.

 

Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień

- ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie

każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne.

Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.

 

Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz od niechcenia

z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny;

wypatrujesz pierwszych znaków sztormu

- nie wiesz, czy uciec, czy czekać.

 

Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry

od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła,

by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi

kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.

 

Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu,

w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu,

całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.

 

Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.

 

 

 

Edytowane 2 Marca przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@vioara stelelor

...morze nie zawsze wzburzone 

potrafi się zamyślić 

bawić piaskiem na plaży 

gdy praży słońce 

zanurza się głęboko 

tam nie tylko chłód 

ciemność gładzi 

zakrywa codzienność 

obmywa myśli 

nie zawsze jest ochota 

być w świetle 

 

to zrozumieć siebie 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[vioara stelelor]

@andrewSerdecznie dziękuję :)

Miło znów Cię widzieć.

[andrew]

@vioara stelelor

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Znakomity wiersz!

Metafora oceanu jest fantastyczna, niesie cały wiersz od pierwszej do ostatniej linijki. „Uwolniony z kropki na końcu zdania" to obraz zaskakujący - mówi o wyzwoleniu się z cudzej narracji, z czyjegoś wyroku.

Kontrast między „ja" a „ty" jest świetny. On - w żywiole, pewny, nasycony. Ona - na brzegu, przesypująca piasek, niezdecydowana. I mimo to nie ma tu wyższości, jest czułość.

Ostatnia strofa jest uderzająca. „Surowy, miłosny ex libris" - ta para przymiotników robi ogromną robotę. Człowiek jako znak własności, ale i jako coś intymnego, trwałego, wpisanego w ciało.

[vioara stelelor]

@Berenika97Dziękuję pięknie.

Bardzo precyzyjnie rozkodowałaś mój wiersz.

Cieszę się, że zajrzałaś, pomimo, że jego gabaryty mogą trochę odstraszać :) Twoje interpretacje są zawsze trafne i pięknie rozwijają treść  :)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Serdecznie dziękuję! Piękna , wiosenna zastawa , a u mnie jeszcze leży śnieg. :) 

[vioara stelelor]

@Berenika97U mnie niedobitki śniegu też jeszcze tu i ówdzie, ale ja już nie chcę słyszeć o zimie. Herbatka musi być wiosenna :)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelorIdę po nauki do Berniki  ;)*

Podmiot mówi językiem kogoś, kto „wie, co robi”

znam na tym oceanie każde odbicie

trzymam ster pewną dłonią

później powracać najwierniej

 

dalej

odprowadza do domu

opowiada baśń

wiesza wisiorki

przynosi śniadanie i spokój

 

mogę być w sztormie
i jednocześnie wracać do ciebie

 

To bardzo silna romantyczna obietnica.

niesie silne poczucie zaufania i opiekuńczej obecności. 

Chcę mu wierzyć :)

 

 

[vioara stelelor]

@Alicja_Wysocka

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelorOjej, co za opakowanie? Dziękuję!

[Myszolak]

@vioara stelelor Dużo się dzieję w twoim wierszu, przyznam trochę pochłonął mnie ten ocean :) 

 

Ja w nim zobaczyłam relacje, w której dwie osoby szanują swoją indywidualność i nie chcą rujnować nawzajem swoich osobistych obszarów. Nie boją się pozostać dwoma osobnymi światami, bo wiedzą, że nawet wtedy, a może wręcz tylko wtedy, można prawdziwie kochać. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tutaj widzę apel ze strony podmiotu, o nie ograniczanie jego wolności.

 

To zdanie współgra z moją interpretacją, podmiot w przeszłości musiał często doświadczać poczucia bycia nieakceptowanym i spłycanym. Jakby nikt wcześniej nie potrafił zauważyć jego potrzeb i uszanować jego autonomii.

 

W dynamice twoich bohaterów jedna strona jest burzliwa, pragnie nowych wrażeń i ma wyjątkowy sposób na wyrażenie siebie. Druga nie ogranicza, nie gasi zapału, po prostu jest i "jarzy się na ramieniu"; zawsze jest obecna w myśli, mentalnie wspiera, dodaje otuchy, jest tłem pogłębiającym smak przeżywanych doświadczeń.

 

Cały wiersz ma dla mnie trochę bajkowy klimat, jest żywy i naprawdę czuć bryzę tych morskich fal :) 

Pozdrawiam