Wyjście

[Pisarzowiczka]

Miałam dosyć. Wyszłam z siebie.
Zostawiłam tam kukiełkę –
niech jak zwykle w piasku grzebie –
i wybyłam w miasto wielkie.

 

Zagubiona w tym chaosie,
przez labirynt szłam uliczek.
Płacz, ból, wrzaski, głos na głosie.
Swych upadków już nie zliczę.

 

Po miesiącach trzech błądzenia
odnalazłam w końcu drogę.
Prosta, jasna. Brak zwątpienia.
Wrócić więc do siebie mogę.

 

Znów znalazłam się w kukiełce;
już nie jako obserwator,
tylko czynne kukły serce,
z głową ciężką, lecz bogatą.

[Charismafilos]

@Pisarzowiczka forma jest! fandom pozdrawia ;)

[MIROSŁAW C.]

@Pisarzowiczka

...odnalazłam w końcu drogę...

No to gratuluję  !

[Jacek_Suchowicz]

@Pisarzowiczka

 

doświadczeniem wręcz bogata

życia które płynie z boku

w swe upadki oraz straty

płynącymi łzami z oczu

 

odrobiłam trudną lekcję

ale wnioski wyciągnęłam

więc gdy jestem już u siebie

zaraz biorę się do dzieła

 

zmieniam wszystkie swe relacje

sieję dobro i optymizm

nie narzucam swoich racji

nie osądzam nawet winnych

:))

 

 

[Alicja_Wysocka]

@Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)

[vioara stelelor]

@Pisarzowiczka

Podoba mi się ten motyw, bliski mi również, błądzenia po mieście, będący jak pewnego rodzaju podróż inicjacyjna, żeby odnaleźć wewnętrzną siłę i zdefiniować na nowo swoją tożsamość.

Może to być etap zdrowienia po trudnych przejściach.

Może - po prostu poszukiwanie siebie, własnego celu, horyzontów myślowych i życiowych?

Przypomniał mi się "Statek pijany" Rimbauda - z tą różnicą, że tam był rejs po morzach, tutaj - włóczenie się po mieście - ale idea ta sama - rzucenie się w wir, smakowanie wszystkich odcieni rzeczywistości, nabieranie doświadczeń, budowanie i hartowanie siebie, nie na podstawie iluzji, ale na podstawie tego, co przeżyte i przepracowane.

 

Edytowane 8 godzin temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Pisarzowiczka]

@Jacek_Suchowicz pięknie ujęte!

@Alicja_Wysocka ano właśnie :)

@vioara stelelor tak, to właśnie taki motyw włóczęgi, błądzenia, by poznać siebie, dla mnie również to interesujący temat. Zaciekawiło mnie nawiązanie do Rimbauda, aż sobie odświeżyłam ten wiersz. :)
Dziękuję wszystkim za komentarze!