Być Poetą

[Stukacz]

Link do piosenki poniżej:

 

 

Poeta to duch, który wśród żywych

Jak wśród widm martwych, zapalczywych

Krąży to tu i tam

Całkiem sam

 

Rozmawia z duchami jak z ludźmi żywymi

Lecz nie czuje się jak ze swoimi

Mimo iż

Przypominają ich

 

Krąży między snu, a jawy światem

I nie wie, nic nie wie – a zatem

Czy jest w krainie snu

Trudno powiedzieć mu

 

Uwięziony między prawdą, a złudą

Gdzie ludzie i duchy się trudzą

Nocą i dniem

I mówią – wiem

 

Lecz nie wiedzą, gdzie upływa ich życie

I czy to bycie, czy bardziej nie-bycie

On nie wie sam

Błądząc tam

 

Sny jego drogę mu wskazują

I wątpliwości drogi zamazują

Działają jak lek

Jak wiekiem – wiek

 

Bo Poeci między obłędem, a geniuszem

Krążą z dumą i animuszem

Tak każdy miał

Lecz czy tego chciał

 

I nie wie, nie ma pewności

Czy ma wartość, czy cechę próżności

To co tworzy on

Nim nastąpi zgon

 

Zgon prawdziwy, ta śmierć ludzka

Komedia Boska, czy Nie-Ludzka

Tak trudno – ach

Zbudować gmach

 

Z wierszy, z melodii zbudować

I przy tym człowieka zachować

W sobie – a jak

Tak, trudno tak

 

Kuszą go anioły i demony

A za sobą tylko zgony

Ludzki zgon

Czy winien on

 

Ilu ludzi umrzeć musi

Nim Poeta wiersz wykrztusi

I ułoży w rym

Ile dobra w tym

 

Na jaki los Boże skazujesz Poetów

I robisz to od początku wieków

Trudny mają los

By wydobyć głos

 

Głos z samego źródła zaczerpnięty

Głos przez cierpienie zwichnięty

Lecz jego dźwięk

Ma w sobie wdzięk

 

Być Poetą to wielka rzecz