Pistacjowe ciastko

[Ernest Guzik]

Tak nam łatwo bałaganić życie 

i udawać fart, by nie przypuścił nikt. 

Chciałby człowiek stać się piachem, rydzem, 

by już nie uwierał wstyd. 

 

Nie wie człowiek, czy to serca chłód czy jesień - 

i przegryza w smutku pistacjowe ciastko. 

W końcu spina pobolewające mięśnie 

i ucieka schronić się - za miasto. 

 

Czasem człowiek szuka gdzieś objęcia, 

żeby serce z pustki nie zwiotczało. 

Rano, wdzięczny za tę garstkę szczęścia, 

czmycha cicho. A to jednak mało. 

 

1 X 2025

[janofor]

@Ernest Guzik oj mało, mało. Jak mówi stare porzekadło —

apetyt rośnie w miarę jedzenia.

 

Podoba mi się, ale może spróbowałbyś zastosować sylabizm?

Na początku jest trudno, ale później przychodzi to naturalnie i sprawia wielką przyjemność.

 

Pozdrawiam 

J

[Ernest Guzik]

@janofor często stosuję sylabizm, ale nie zawsze. Nie sprawia mi to trudności, ale tutaj postanowiłem zastosować jedynie stały rytm, tzn. akcent konsekwentnie na co drugą sylabę. 

[janofor]

@Ernest Guzik zapoznaj się z proklityką i enklityką — to jest często pomijany temat w sylabotonicznej poezji polskiej.

 

Ja na przykładzie tego wiersza widzę, że nie znasz tych terminów, bo akcent co drugą sylabę (trochej) zdecydowanie się rozjeżdża.

[Ernest Guzik]

@janofor zapoznałem się z wymienionymi przez ciebie terminami i wciąż uważam, że w moim wierszu akcent pada co drugą sylabę, melodycznie. Nie wiem, jak trzeba by czytać ten tekst, żeby akcent padał inaczej. Tzn. rozumiem, o co chodzi w proklityce, ale sądzę, że każdy - świadomie lub nie - czytałby mój wiesz według nadanego przeze mnie rytmu. Wydaje mi się, że nie trzeba aż tak przesadnie analizować w tekście wszelkich możliwych zjawisk językowych - często to jedynie teoria.