Bałwania podróż

[leszek piotr laskowski]

"Bałwania podróż"

Choć to nie pora i mróz jeszcze trzyma,
gdy tylko słońce mocniej zanuci,
w sercach bałwanów radość ożywa,
bo koniec zimy ich przecież nie smuci.

Ruszają rzeką w stronę wielkich mórz,
płyną wytrwale aż do bieguna.
Wrócą, gdy chłody nieproszone znów, 
spadną na ziemię w śnieżnych całunach.

Tam, gdzie mróz rządy sprawuje twarde,
zasną w objęciach polarnej bieli,
czekając chwili, aż wiatrem hardym
zima ich w drogę znowu wystrzeli.

Wiatr je uniesie w podniebne szlaki,
zmieni w puszyste i ciężkie chmury,
by znów jak białe zimowe ptaki
spadły na pola i leśne mury.

Wtedy je dzieci rączkami swymi
zmienią znów w kule, co dumnie stoją.
Tak bałwan powróci do swojej krainy,
słońca i ciepła już się nie bojąc.

W radosnym zgiełku, wśród śmiechu dzieci,
wszystko się bieli, puch leci z nieba,
marchewka-nos już w słoneczku świeci,
węgielki tworzą uśmiech jak trzeba.

- Leszek Piotr Laskowski

Dodatek:
Opowieść na dobranoc -
"O Wielkiej Wędrówce Śnieżnego Wędrowca"

Zaśnij wygodnie, wtul się w poduszkę i posłuchaj o tajemnicy, którą znają tylko bałwany, a od teraz poznasz ją także ty.

Kiedy nadchodzi wiosna i słońce zaczyna coraz mocniej przygrzewać, my cieszymy się z pierwszych kwiatów.

Ale bałwany… bałwany wiedzą, że nadszedł czas na ich wielką przygodę.
Widzisz, bałwan wcale nie znika.
On po prostu zmienia ubranie na lżejsze i wyrusza w podróż, o której marzy przez całą zimę.

Najpierw – przy roztapianiu – zamienia się w mały, srebrzysty strumyk.
Płynie cichutko obok twojego domu, przez łąki i lasy, aż wpada do wielkiej rzeki.

Ta rzeka niesie go aż do samego morza. Wyobraź sobie bałwana jako kropelki wody, które płyną, podskakując na grzbiecie fali, mijając statki i pryskając przyjaźnie wesołym foczkom.

Płynie tak coraz dalej i dalej – na północ, tam, gdzie zawsze panuje mróz.
Gdy dociera do bieguna północnego, czuje się jak w domu.
Tam kładzie się w białym, miękkim śniegu i jako lód zasypia głębokim snem w objęciach polarnej zorzy.

Śpi tak przez całą wiosnę, lato i większą część jesieni – otulony białą pierzyną, w ciszy i błękitnym mrozie.
Ale kiedy kalendarz mówi, że czas wracać, wiatr budzi go delikatnym świstem.
Wtedy dzieje się magia.

Nasz wędrowiec zamienia się w leciutką parę i unosi się wysoko – aż do samych chmur. Tam, wysoko w górze, tańczy z innymi płatkami, zmieniając się w puszystą, białą chmurkę – wielką jak poduszka – i zaczyna swoją podróż przez oceany, morza i góry.

A gdy nadchodzi mroźna noc – taka jak ta – wiatr otwiera podniebne wrota i nasz wędrowiec, teraz już jako tysiąc małych, iskrzących się gwiazdek, powoli opada na ziemię. Przykrywa lasy, dachy domów i twój ogródek.

Czeka tam cierpliwie, aż jutro rano założysz ciepłe ubranko, ciepłe rękawiczki i wybiegniesz na zewnątrz, gdzie swoimi małymi rączkami ulepisz go na nowo.
On wrócił. Bo sobie obiecał, że zawsze będzie do Ciebie wracać.
I teraz – dumnie stojąc w ogrodzie – uśmiecha się do księżyca, bo wie, że podróż dobiegła końca.

A teraz zamknij oczka i śnij o białych płatkach, które niosą ze sobą najpiękniejsze zimowe sny.

Koniec.