Pierwszy projekt, tak to brzydko nazwijmy. Będę wdzięczny za każdą pomoc.

[michal_stefan]

[]

Postarzały mężczyzna zaczął opowiadać. 

— Jeśli Państwo pozwolą, to chciałbym podzielić się historią pewnego człowieka, który trafił do Piekła.

Rozejrzał się powoli.

— Piekło może być podobne do miejsca, w którym właśnie się znajdujemy. Podobne — zaledwie. Tam, każda postać nosiła maskę.

Zapadła cisza.

[]

Ciemność przylegała do skóry.
Okowy były brudne i oślizgłe.
Chłód stali palił boleśnie.
Było gorąco, a potem zimno.
Diabły siedziały dalej. Nie zwracały na niego uwagi. Grały w karty.

[]

— Zaczynam być ciekawa.

— Oszukiwali?

Śmiech przeciął ciszę.

[]

— Witamy, chłopczyku.

— To i tak stosunkowo wysoki tytuł.
Czyżby pojawiła się pokusa na mały zakład?

Głos był wszędzie.

— Twój widok.

Mlasnął z niesmakiem.

— Stawiam wszystko, że nie masz nam nic do zaoferowania. Ciało… daruj. Mamy wyższe ambicje.

Ktoś splunął w jego kierunku, a ślina spłynęła mu po twarzy.

— Cóż mógłby nam zaproponować?

— Ja… 

Wyszeptał z trudem.

— Ty. Rzecz jasna, że ty, czyli niczyj.

— Bezpański.

— Bezpański… ładnie powiedziane.

— Trafnie, przede wszystkim.

Uderzył talią o stół.

[]

— Zaraz, zaraz. Skąd wiadomo, kto kim był?

— Za chwi… 

— Czego chciały Diabły?

Barman przeciął odpowiedź.

[]

Ból stępiał. Kontury gęstniały. W ustach pojawił się niesmak. 

— Mości Panowie, czas na pierwszą rundę. To będzie przyjemność.

Diabeł ściągnął cylinder i ukłonił się.
Pozostali gracze przesunęli żetony. Jego stos nie zmniejszył się.

— Ryzykować czy nie ryzykować?

— Ryzykować? — odezwał się środkowy.

— Państwo gotowi? Poprosimy o karty.

Krupier klasnął, a talia zaczęła tasować się sama.

— Panowie. Bez tradycji?

Odezwał się Elegancki. Lekko uniósł dłonie.
Wstał spokojnie. Wskazał na bar. Zatoczył w powietrzu krąg.
Pusta butelka rozbiła się mężczyźnie na głowie. Na chwilę poczuł ulgę. 

— Tradycji stała się zadość.

— Powiem.

Wykrztusił mężczyzna.

— Powiem.

Ryknęli wszyscy. Elegancki zawył jak wilk.
Środkowy tylko parsknął i splótł dłonie. Czekał.
Zrobiło się goręcej, a potem zimniej.

— Bardzo chętnie wysłuchamy tej historii… 

— może…

— …miłosnej?

Elegancki zawył jeszcze głośniej. Krupier strącił cylindrem stos żetonów. Rozsypały się po stole.
Powietrze reagowało na ich głos.

— Bo ja…

— Bo ty.

— Cisza!

Powietrze zatrzasnęło się.

— Jestem tchórzem.

[]

— Nieźle. Ciekawe, że głos potrafi zrobić więcej niż słowa.

Dziewczyna zmarszczyła brwi.

— A dlaczego w Piekle miałoby zabraknąć barmana?

Barman uśmiechnął się. Nie zauważył, że przestał wycierać szkło.

— Nie musiało.

[]

Mężczyzna podniósł głowę.

— Panowie pozwolą.

Pierwsza z kart pojawiła się na stole. Diabły milczały w bezruchu.

— Poznałem ją wtedy, gdy nie powinienem był się odwracać.
Na początku tylko na siebie patrzyliśmy. Za długo.

Zatrzymał się. W gardle zacisnął się żelazny uścisk. Wziął głęboki oddech.
Środkowy głaskał maskę.

— Widywaliśmy się częściej. Zbieraliśmy kwiaty.

Elegancki z trudem powstrzymał chichot.

— Spacery dłużyły się, rozmowy przeciągały. Dłonie znajdowały się same.

Środkowy chrząknął. Gorycz zalała mężczyznę. Coś truło go od środka. Płakał, ale kontynuował.

— Myślałem, że wszystko ułoży się samo.

Szlochał dalej. Musiał to powiedzieć.

— Miałem powiedzieć jej coś ważnego… Długo na mnie patrzyła.

Na stole pojawiła się kolejna z kart.

— Dosyć — uciął Środkowy.

Głowa opadła w dół. Nie skończył.

…

[]

Gdy mężczyzna skończył mówić, ktoś upuścił szklankę.

— Cholera. Teraz?

Barman porwał zmiotkę i szufelkę.

Starszy siedział z zaciśniętymi ustami.
Młodszy kręcił guzikiem koszuli.
Dziewczyna oparła głowę na dłoniach.
W barze zrobiło się cieplej.

— Co było dalej?

Młodszy podniósł gwałtownie głowę.

— To nie koniec, prawda?

— Nie… nie koniec.

[]  

Gdy otworzył oczy, przy stole trwała zażarta dyskusja.

— Panowie. No to jak będzie? Mam jasność.

Zaśmiał się krótko. Przesunął na środek stołu kilka żetonów. Rozparł się wygodnie.

— Twój ruch.

Skinął na Krupiera. Ten wyciągnął kieszonkowy zegarek i zerknął.

— Skąd ten pośpiech? Dojrzałe decyzje wymagają czasu.

Kiwnął głową w stronę mężczyzny. Coś ścisnęło go. Lód stali wbijał się w skórę.

— Przede wszystkim, skąd nagła skłonność do ryzyka?

Środkowy spojrzał na Eleganckiego. Ten pochylił się delikatnie i poprawił mankiet. Nie odpowiedział.

Krupier przeliczył żetony. Pstryknął palcami. Był przy mężczyźnie.

— To ty za to zapłacisz. Tak czy inaczej.

Serce uderzyło gwałtownie. Pstryk — znów siedział przy stole.

— Sprawdzę.

Wskazał na pulę. Żetony zawisły w powietrzu. Wyrównał stawkę.

— Pas.

Środkowy rzucił kartami. Splótł dłonie przed sobą.

— Skoro pas, to pas.

Cisza.

— Jak pas to pas! — wrzasnął Elegancki.

Wstał gwałtownie. W następnej chwili trzymał w dłoni pasek. Powietrze drgało z gorąca. Mężczyzna zdążył tylko zamknąć oczy.

…

Leżał na ziemi. Skulił się.

— Nie powiedziałem jej.

[]

Siedział sam w długim tunelu. Migotało rubinowe światło.
Zimno wchodziło pod skórę.
Krople wody spadały głośno. Zbyt głośno. 

[]

Diabły rozkoszowały się oceną.
Maski leżały na stole.

— Panowie. Z pewnością tchórz, ale jest jeszcze jeden ważny element. Naiwność.

Zadarł głowę Krupier i przymknął oczy.

— Zakończy się fatalnie — to więcej niż oczywiste.

Elegancki Diabeł ziewnął i zapalił cygaro. Rzucił nogi na stół.

— Moje zwycięstwo w pierwszej rundzie było… nieuniknione. 

— Sądzę, że wystarczy odrobina stosownej motywacji… i skromna łapówka.

Krupier uśmiechnął się.

— Nie za duża. Są też inni, a jak dobrze wiemy… trzeba się dzielić.

Zatarł przed sobą dłonie. Śmiech był krótki.

[] 

Z daleka usłyszał kroki. Powolne. Pewne.
Przez chwilę pomyślał, że to…

Cylinder nie pozostawiał wątpliwości. 
Diabeł jednak ściągnął go i wziął pod ramię.

Zrobiło się cieplej. Światło przestało migotać.

— Nie cierpię tego prostaka. Klnę każdą chwilę w jego towarzystwie.

Prychnął. Mężczyzna drżał.

Diabeł kucnął. Zaczął przecierać jego dłonie. Pachniał wanilią.

— Hierarchia jest wszędzie. Ja też jestem na dnie. Delikatność źle się tu kończy.

Podciągnął rękaw.
Na przedramieniu biegły cienkie, poprzeczne blizny. Jedna przy drugiej.
Opuścił rękaw.

— Wybacz… tę tkliwość. Nie po to tu jestem. Pozwolisz?

Klęknął. Odłożył cylinder.
Położył dłoń na łańcuchu — metal rozpłynął się bez dźwięku.

Dotknął jego nadgarstków. Oddech mężczyzny wyrównał się.
Ramiona opadły.

…

— Dlaczego?

— Nawet my potrafimy mieć nadzieję.

Jego oczy błysnęły.

— Ty też?

— Bystry i zawzięty. Wiedziałem, że to nie koniec.

— To nie koniec.

— Pomóżmy sobie.

Odczuł ciepło słów na skórze.

— Czego chcesz?

Diabeł uniósł głowę.
Patrzył długo.
Nie odezwał się.

[]

Starszy wstał. Krzesło zgrzytnęło o podłogę.

— Przepraszam. Potrzeba.

Odszedł szybkim krokiem. Oblał twarz zimną wodą. Nie spojrzał w lustro.

Wrócił.

Barman wyraźnie się ożywił. Sięgnął pod ladę i wyciągnął butelkę.

— Szkocka. Rocznik sześćdziesiąty siódmy. Rzadko się zdarza.

Nalał wszystkim. Sobie również — lecz swoją szklankę wsunął pod ladę.

— Za historię.

[]

Siedział przy barze. Bar zmienił się, lśnił. 

Mężczyzna miał ochotę dotknąć blatu. Widział i słyszał wyraźnie.

— Panowie, czas najwyższy. Stawki poproszę. Zaczynamy drugą rundę.

Diabeł ukłonił się. Gracze dostali karty.

— To obelga. Psy przy stole.

Syknął elegancki. Pozostali zaśmiali się krótko.

— Mam nadzieję, że będzie ostrzej.

— Oby.

Złożył dłonie środkowy. Spojrzał na Krupiera.
Odetchnął wolno. Płomienie świec cofnęły się wraz z wydechem.

— Czekamy… z niecierpliwością.

Zimny głos przytłumił światło. Na stole pojawiła się karta.

— Mam mówić dalej?

Pstryk. Przed mężczyzną pojawiła się szklanka. Zapach dotarł natychmiast.

Wanilia.

[]

Barman szybko chwycił szklankę i powąchał zawartość.
Młodszy mężczyzna i dziewczyna spojrzeli na niego pytająco.
Uśmiechnęli się pod nosem.

— Nie…

Rozejrzał się nerwowo. Zarumienił się.

[]

— Okłamywaliśmy się od początku. Pięknymi słowami przykrywaliśmy ból. 

Ktoś pociągnął nosem. Zapach uderzył w nozdrza.

—  Tylko dla siebie. Godziny. Dni. Bez początku i końca.

— Czyli nie pożądanie… tylko konsumpcja.

Wycedził elegancki Diabeł i wstał.
Chwycił wieszak i przycisnął do siebie.
Otwartą dłonią przeciągnął od pasa w górę.
Wciągnął powietrze zbyt wolno, zbyt głęboko.
Jego kształt falował.
Czas zastygł.
Środkowy obrócił wolno maskę. Elegancki wrócił na miejsce.

— Muszę przyznać… — zebrał się w sobie mężczyzna.

— …że to było miłe?

— Tylko na chwilę.

Na stole pojawiła się karta.

Diabeł wskazał palcem w górę. Światło świec zgasło.
Zrobiło się zimniej.
Krótkie dmuchnięcie. Świece znów zapłonęły.
Wszystkie żetony środkowego znalazły się na środku stołu.

— Va banque. 

Obrócił głowę na obie strony. Diabły powolnie odłożyły karty.

— To nie koniec historii?

Mężczyzna zadygotał na dźwięk zimnego głosu.
W gardle pojawiła się suchość.
Oddech urwał się w pół taktu. Zamarł.
Miał wielką ochotę wypić zawartość szklanki… 
Nie zrobił tego.

— Nie uniosłem jej żaru — zrobili to za mnie.

[] 

Starszy długo i ślepo patrzył w jeden punkt. 

— Domyślam się, że nie chcielibyśmy wchodzić w szczegóły?

Młodszy potarł brodę.

— Lepiej nie.

— Nie napił się ze szklanki?

— On nie, ale ja chętnie to zrobię.

Zrobiło się późno. 

[]

— Moja kolej.

Oczy Diabła zapłonęły. Ledwie poruszył dłonią.
Zanim zrozumiał, leżał na ziemi. Coś zacisnęło się na jego karku.

Diabeł zapalił cygaro. Drugi koniec trzymał w ręku.

— Chodź… przejdziemy się.

Ruszył w ciemność, ciągnąc go za sobą.

[]

Do baru weszły dwie, roześmiane dziewczyny.

— Zamknięte!

Krzyk padł, zanim drzwi zdążyły się domknąć.

— Ale przecież…

Dziewczyny spojrzały po sobie. Żachnęły. Obróciły się na pięcie i wyszły.

[]

Znajdował się teraz na peronie.
Związany i niemy. 
Mógł jedynie obserwować.
Ciężar osiadł w piersi.
Diabeł siedział rozparty, z ręką na oparciu ławki.
Oddzielały ich tory.

— Od początku wiedziałem, że to obelga. Psy przy stole?

Warknął, kręcąc przy tym głową.

— Klasyka. Nieśmiertelna.

Zawył głośno.

Na peronie zaczęli pojawiać się ludzie. Zajęci zwykłymi sprawami. Dzieci biegały. Dorośli sprawdzali zegarki.
Nagle z jednej strony peronu wyszła para.
Mężczyzny nie rozpoznał.
Ją — od razu.

Szarpnął się, ale liny tylko zacisnęły się mocniej. Diabeł zaczął czytać gazetę. 
Szli blisko, trzymając się za ręce.
Szeptali sobie do ucha.
W pewnym momencie wskazała w jego stronę — na zegar nad nim.
Pożegnali się, gdy nadjechał pociąg.
Ona wsiadła. 

W tej samej chwili z drugich drzwi wysiadła inna. 
Czekający na nią mężczyzna wyrzucił ręce w górę i podbiegł do niej. Uścisnęli się.
Trzymali się teraz za dłonie, a on zabrał jej bagaż.
Odeszli w drugą stronę.

— Podziwiam, jak regularnie kursują tutaj pociągi.

Odezwał się w końcu Diabeł.

Kolejna para. Kolejny pociąg.

[]

— Panowie! Wielki finał! Czas na ostatnią rundę.
Pytanie, które mam śmiałość postawić, jest proste…
Czy psy zaczną w końcu szczekać?

Mężczyzna nie zareagował. Był wyczerpany. W głowie wciąż słyszał dźwięk pociągu. Wciąż widział sylwetki kolejnych osób.
Diabły przesunęły kilka żetonów na środek stołu.

— Tradycyjnie poprosiłbym o stawkę na wejście i…

— Pas.

— Ja również.

Kart nie rozdano.

Siedział na krześle. Oddech przyspieszył.

— Tym razem, łatwo nie będzie.

Zimny głos uderzył go.
Środkowy Diabeł machnął dłonią. Zostali sami.
Ściągnął maskę i położył ją obok. Mężczyzna nie potrafił go ujrzeć.
Brakowało mu tchu.
Pstryk.
Mężczyzna siedział teraz przed lustrem. 
Było zakurzone.
Milczało.

[]