Luka

[Myszolak]

Oblicz, portretów zasiałam mnóstwo,
a dalej o sobie mi w głowie pusto.

Koncept w twych myślach
spełniam konsekwentnie -
sam do mnie pełza,
gdy się odezwę.

Tworzysz mój cień,
z którym się pokrywam -
muszę być taką,
jak mnie wymyślasz.

Naznaczasz mi formę,
w którą się zmieniam,
i w tę przeklętą
wbijam się ramę -
o sobie dalej
nie wiedząc nic wcale.

[Charismafilos]

@Myszolak tyle wiemy o innych, jakie sobie wyobrażeniem zrobimy ;) Odwagi! warto zawalczyć o samostanowienie :)

[Myszolak]

@CharismafilosChyba masz rację, siebie trochę trzeba ustanowić i innych też się nie bać stanowić, takie sądy o kimś są czasem potrzebne. Dziękuję za obecność, jak zawsze ;)

[andrew]

@Myszolak

...

patrzymy często

na siebie 

nic nie mówiąc 

uśmiechamy 

chca poznać

tajemnicę o sobie 

 

myśli kwitną

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[vioara stelelor]

@Myszolak

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wcale nie musisz.

 

Jeśli ktoś nie wie, kim jest, nie zna swoich potrzeb, granic, uwarunkowań, cech charakteru, systemu wartości - to ciężko mu wejść w jakąś relację i nie stracić przy tym własnej tożsamości.

Wtedy inni włażą na głowę.

Peelka aż się dusi w odgrywaniu ról w czyimś teatrze, według czyjegoś scenariusza.

Odwagi! 

To nie jest wszystko, na co zasługujesz :)

 

[Myszolak]

@vioara stelelor To prawda, jednak wydaje mi się, że chyba każdy coś takiego kiedyś przeżył. Gdy ktoś uważa cię za głupiego - wychodzisz głupio. Gdy za mądrego - łatwiej przychodzi mówienie mądrych rzeczy. Taki trochę efekt pigmaliona. Choć w  wierszu to już taka ekstremalna wersja,

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

więc twoje uwagi są celne. 

 

Dziękuję za ten komentarz :) i pozdrawiam 

[Berenika97]

@Myszolak

 

Ten wiersz to przeszywający portret utraty siebie.  

"Oblicz, portretów zasiałam mnóstwo, a dalej o sobie mi w głowie pusto" - świetne otwarcie, które od razu pokazuje paradoks- im więcej masek, tym mniej własnej twarzy.

Najbardziej uderzające jest to, jak precyzyjnie oddajesz mechanizm tej przemocy - bo to jest forma przemocy, nawet jeśli niewidocznej.

"Koncept w twych myślach spełniam konsekwentnie" - podmiot liryczny staje się wykonawcą cudzego scenariusza. A to "sam do mnie pełza, gdy się odezwę" - jakby głos wzywał cudze projekcje zamiast wyrażać siebie.

"Wbijam się w ramę" - brutalne, dosłowne, fizyczne. To czysta desperacja.

Koniec jest bezlitosny w swojej prostocie - "o sobie dalej nie wiedząc nic wcale". Koło się zamyka - wszystkie te portrety były próbą odnalezienia siebie, a stały się tylko kolejnymi warstwami obcości.

 

Mocny, dojrzały, świetny wiersz o bardzo współczesnym doświadczeniu.

 

[Myszolak]

@Berenika97 Bardzo ci dziękuję :) Odczytałaś bardzo dużo cierpienia w tym wierszu a o to mi właśnie chodziło. Aż ukłuła mnie ta przemoc, ale zgadzam się, to czasami naprawdę urasta do tak dużej skali, dziękuję, że o tym wspominasz. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Idealnie ujęte. Z każdą nową wersją siebie prawdy jest coraz mniej a poczucie wyobcowania wzrasta.