Próg

[Berenika97]

Zdejmij ze mnie cień,

który zaległ w głębinach myśli,

oddaj mi światło.

Twoje milczenie wzbiera jak fala,

gdy stoję na krawędzi,

oswajając własne zanikanie.

[iwonaroma]

Rzeczywiście, wszyscy borykamy się ze zdejmowaniem z siebie cienia i oswajaniem własnego zanikania. 

Dobrą nowiną jest to, że to nie koniec, bo światło jest nieskończone a my jego iskierkami :)

Oczywiście, trzeba dotrzeć, a po drodze krzaki :(

[Berenika97]

@iwonaroma

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten komentarz – i za przypomnienie, że zanikanie to nie koniec. Czasem piszę, żeby to sobie właśnie uświadomić. Te wiersze o depresji - to przypomnienie o tej chorobie, wcale nie takiej rzadkiej, jakby się wydawało. A dziś jest szczególna okazja.  Pozdrawiam. 

[Marek.zak1]

Dzisiaj dzień walki z depresją i użyłaś dwóch  słów: próg i zanikanie. Zsunięcie się z progu w otchłań zanikania bywa podróżą w jedną stronę, autodestrukcji. Niestety znam kilka osób z mojego pokolenia, ale także pokolenia moich dzieci, które tam się osunęły na amen, albo wróciły poharatane fizycznie i mentalnie. Dobrze, że o tym dzisiaj wspomniałaś. 

Pozdrawiam serdecznie 

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Nie zapominam o tym dniu z przyczyn osobistych.  Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za ten komentarz - i za odwagę mówienia o tym wprost. To, co opisujesz – te osób, które się osunęły, poharatane lub na amen - nie daje spokoju. Wiersz pisałam właśnie po to, żeby takie rzeczy nazywać, bo milczenie wokół nich jest częścią problemu.  Serdecznie pozdrawiam. 

 

 

@hollow man  Bardzo dziękuję!  Pozdrawiam.