Dam Ci klucze

[FaLcorN]

Już wszystko wiesz,

każde słońce świeci

i ja świecę też, 

choć umierają poeci.

 

Już wszystko wiesz,

otwórz swoje ramiona,

na słodką serca biel,

sobą mnie dokonaj.

 

Już wszystko wiesz,

szczęście czeka za rogiem,

ciało dla ciała nałogiem,

namiętnych pożądań — deszcz.

 

Już wszystko wiesz,

ciągle skropleni trudem,

gonimy czas i ułudę.

Czy miłość dogoni nas też?

[Charismafilos]

@FaLcorN mistrzu! Naprawdę wzruszający wiersz! jakiś taki prawdziwy... :)

[Jacek_Suchowicz]

może być tekst piosenki

 

już wszystko wiesz

nasza miłość niewielka

namiętności szufelka

jest słodki dreszcz

:)

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ten wers sobie wybrałam z wiersza, bo pokazuje, jak bardzo miłość (odwzajemniona) dopełnia nasi jak głęboko wrasta w tożsamość.

Zjawisko piękne, ale i niebezpieczne, bo zawsze jest ryzyko utraty tej części siebie, którą stworzyła miłość.

 

[FaLcorN]

@Charismafilos

Dziękuję, bardziej wypłynął niż został napisany, może dlatego.

 

Pozdrawiam!

[Charismafilos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@vioara stelelor miłość często jest... umieraniem :)

@FaLcorN wypłynięcie takie bardziej naturalne... niż wyplucie, czy też..., ładnie to ujmując - zwrócenie... 

[FaLcorN]

@Jacek_Suchowicz

 

@vioara stelelor

Prawda i w punkt. Człowiek przyzwyczaja się do odczuć związanych ze stratą, do tego stopnia, że już tylko się uśmiecha do przemijania.

 

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tak, ale natura nie znosi próżni.

Coś umiera, ale coś wyrasta w tym pustym miejscu.

Jeżeli założymy, że przez całe życie człowiek do czegoś się rozwija, to miłość może być etapem, który ten rozwój kształtuje. W tym sensie - tak, jest umieraniem, bo działa w czasie i przybliża do celu.

 

A jeżeli spojrzeć na to z perspektywy cierpienia - to właśnie ono mocniej związuje nas z życiem, niż szczęście.

Pozwala człowiekowi odkryć w głębi samego siebie potencjał, aby wyjść ze wszystkiego, co wgniata w ziemię i właśnie - stać się, dokonać, jak pisze @FaLcorN, tylko już nie w cudzych rękach, poprzez czyjeś działanie z zewnątrz, ale w swoich własnych, w oparciu o swoje rozeznanie potrzeb i granic.

 

No to byłoby tyle mentorstwa na dziś ;)

[FaLcorN]

@vioara stelelor

Miłość otwiera, cierpienie kształtuje.

 

Dziękuję za obecność pod wierszem.

 

Pozdrawiam!

[Charismafilos]

@vioara stelelor piękne mentorzenie gwiezdna skrzypaczko :) Prawie ześ dotknęła sedna :)

@FaLcorN mistrzu. Dla mnie osobiście cierpienie jest najgłębszym zrozumieniem miłości, dalej jest tylko śmierć DLA miłości, co jest dla mnie najwyższą ludzką aktywnością w tej materii.

[violetta]

@FaLcorN bardzo poetyckie:)

[andrew]

@FaLcorN

Być poetą, któż nie marzy.

Autor nie musi. 

Jest 

[KOBIETA]

@FaLcorN

 

Kornel …najpiękniejszy wiersz jaki tutaj przeczytałam !!!  :) 

 

 

 

Zawiśnienie…

 

 

Gdy kwiatami wiśni rozkwitnie już wiosna 

przysiądę z Tobą na ławeczce,

z realnych płatków spleciemy dłonie. 

Zabierzesz mnie z parku do kraju wiśni

zarumienisz, niekończącą się falą kwitnienia. 
 

 

 

[violetta]

@KOBIETA ja się do was przyłączam:

[FaLcorN]

@violetta

Dziękuję za komplement, pozdrawiam!

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję! Nadwrażliwość jest pięknie-męcząca,

jednak wskazuje — promienie do słońca.

 

Pozdrawiam!

 

@KOBIETA

Bądź moją Japonią,

wyspą, sensem, dłonią. 

<kiss>

 

Edytowane 10 minut temu przez FaLcorN (wyświetl historię edycji)